ஷிர்டி சாயி சத் சரிதம்

நரஜன்ம மகிமை -  பிச்சை எடுத்து உண்டது - பாயாஜாபாயி யின் ஒப்பில்லாத பக்தி - தாத்யாவுடனும் மகால்சாபதியுடனும் மசூதியில் உறங்கியது

கடந்த அத்தியாயத்தில், பாபா ஹிந்துவா முஸ்லீமா என்று எப்படி எவராலும் நிர்ணயிக்க முடியாது போயிற்று என்பதும் பாபா தம்முடைய வாசஸ்தலமாக ஆக்கிக் கொண்ட  ஷிர்டி வானளாவிய பாக்கியம் பெற்றது என்பதும் விவரித்துச்  சொல்லப் பட்டன

பாபா முதன் முதலில் ஓர் இளைஞனாக வந்து, பிறகு மக்களுக்கு ஒரு 'பைத்தியக்காரப் பக்கீராக' எவ்வாறு மாறினார் என்பது பற்றியும் கரடுமுரடான கரம்பு நிலத்தை ஓர் அழகான பூந்தோட்டமாக அவர் ஆகியது பற்றியும் -

சில காலத்திற்குப் பிறகு, அவ்விடத்தில் ஒரு சத்திரம் எவ்வாறு எழுந்தது, எவ்வாறு பாபா தோதி - போதி , கண்ட யோகம் போன்ற தைரியமான யோகப் பயிற்சிகளில் தலை சிறந்து விளங்கினார் என்பன பற்றியும்

பக்தர்களின் இரட்சகரான பாபா எவ்வாறு அவர்களுடைய துன்பங்களைத் தம்முடலில் ஏற்றுக் கொண்டு மெய் வருந்தினார்  எனபது பற்றியும், நான் எப்படிப் போதுமான அளவுக்கு வர்ணிப்பேன்?

நரஜன்மத்தை மகிமை, பாபா பிச்சை எடுத்த விவரம், ஞானிகளுக்கு பாயாஜாபாயி  செய்த தன்னலமற்ற சேவை, பாபா உணவு உண்ட விசித்திரம், இவற்றைப் பற்றியும்,

தாதா, மகால்சாபதி, பாபா, இம் மூவரும் எப்படி மசூதியில் உறங்கினர் என்பது பற்றியும் ரஹாதாவிலிருந்து குசால்சந்தின் இல்லத்திற்கு பாபா சென்ற பழக்கத்தைப் பற்றியும் மேற்கொண்டு கேளுங்கள்.

தினமும் காலையில் சூரியன் உதிக்கிறான் மாலையில் மறைகிறான். இவ்விதமாக வருடங்கள் விழுங்கப் படுகின்றன. பாதி வாழ்வு தூக்கத்தில் தொலைகிறது ;  மீதி பாதியும் சாந்தியையோ சந்தோஷத்தையோ கொண்டு வருவதில்லை.

பால பருவம் விளையாட்டில் கழிந்துவிடுகிறது இளமைப் பருவம் சிற்றின்பத்தில் கழிகிறது வயோதிகப் பருவம், தள்ளாமையும் வியாதிகளும் பலவிதமான அவஸ்தைகளும் தரும் அலுப்பிலும் சலிப்பிலும் கழிகிறது. 

ஷிர்டி சாயி சத் சரிதம்

மனிதப் பிறவியின் மகிமையையும் தாம் பிச்சையெடுத்த விவரங்களையும் பாயஜாபயியின் ஒருமுகமான பக்தியைப்  பற்றியும் தாம் உணவுண்ட முறையைப் பற்றியும் அவர் விவரிக்கப் போகிறார்

பாபா எவ்வாறு மகால்சாபதியுடனும் தாத்யா  கோதே பாடீலுடனும்  மசூதியில் உறங்கினார் என்பது பற்றியும் கேளுங்கள்
ஹெமாத் சாயியை முழுமையாக சரணடைகிறேன்; சாயி பக்தர்களின் கால்களில் இருக்கும் காலனியாக் என்னைக் கருதுகிறேன். அடியேனுக்கு சாயியின் காதலி பிரவசன ரூபத்தில் இவ்வளவு தூரம் வளர்ந்துவிட்டது

எல்லாருக்கும் ஷேமம்  உண்டாகட்டும்! ஞானிகளாலும் சான்றோர்களாலும் உணர்வூட்டப்பட்டு, சாயி பக்தன் ஹேமாட் பந்தால் இயற்றப்பட்ட, "ஸ்ரீ சமர்த்த சாயி சத் சரித்திரம்" என்னும் காவியத்தில், "பலவிதமான கதைகளின் விவரணம் என்னும் ஏழாவது அத்தியாயம் முற்றும்.

ஸ்ரீ சத் குரு சாயிநாதருக்கு அர்ப்பணம் ஆகட்டும்.

சுபம் உண்டாகட்டும்.

ஸ்ரீ ஷிர்டி சாயி சத் சரிதம்

திடீரென்று பாபா சொன்னார், "வாருங்கள், நாம் நால்வரும் சேர்ந்து பஜனை பாடுவோம். பந்தர்பூர் கோவில் கதவுகள்  திறந்திருக்கின்றன. மகிழ்ச்சியுடன் பஜனை செய்து கொண்டே இருப்போம்".

நடந்ததையும் நடப்பதையும் நடக்கப் போவதையும் நன்கறிந்த சாயி, நானா சாந்தோர்கர் வரப் போவதை அறிந்திருந்தார் நானா கிராமத்தின் எல்லையிலிருந்த ஓடையை வந்தடைந்தபோது, பாபா திடீரென்று பஜனை மிகுந்த உற்சாகம் காட்டினார்.

பஜனை
பண்டார்பூருக்கு நான் போவேன், போவேன்,
அங்கேதான் நான் தங்குவேன்,
அங்கேதான் நான் தங்குவேன், தங்குவேன்,
என்னுடைய இறைவனின் வீடு அதுவே!

பாபா தாமே பல்லவியைப் பாடினார்; கூட இருந்த பக்தர்கள் பின்பாட்டுப்  பாடினர். எல்லாருக்கும் பண்டரி விடோபாவின் மேல் அன்பும் பக்தியும் பொங்கியது. திடீரென்று நானா வந்து சேர்ந்தார்.

குடும்பத்தினருடன் பாபாவின் பாதங்களை தொட்டு வணங்கி, "மகாராஜ், எங்களுடன் பண்டர்பூருக்கு வாருங்கள்; அங்கு நிச்சிந்தையாக எங்களுடன் வாழுங்கள்" என்று வேண்டினார்

ஆனால், இந்த வேண்டுகோள் தேவைப் படவில்லை! அங்கிருந்தவர்கள், பாபா பந்தர்பூர் போவதற்குக் காட்டிய உற்சாகத்தைப் பற்றியும் அந்த உற்சாகம் எழுப்பிய பஜனையைப் பற்றியும் நானாவுக்குத் தெரிவித்தார்கள்.

நானா சாந்தோர்கர் பெரு  வியப்படைந்தார். பாபாவினுடைய லீலை அவரைப் பேராச்சரியம் அடையச் செய்தது. உணர்ச்சி வசப்பட்டுத் தொண்டை அடைத்தது. சிரம் தொடுமாறு பாபாவின் பாதங்களில் வணங்கினார்.

பாபாவினுடைய  ஆசிர்வாதங்களையும் ஊதியையும் பிரசாதத்தையும் பெற்றுக் கொண்டபின், நானா பந்தர்பூர் செல்வதருகு விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

இவ்வாறு நான் எல்லாக் காதைகளையும் சொல்லிக் கொண்டே போனால் இக்காவியம் மிக விஸ்தாரமானதாக  ஆகி விடும். ஆகவே பாபா மற்றவர்களுடைய துன்பத்தை நிவாரணம் செய்த லீலைகள் என்னும் பொருளை இத்தோடு  முடித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த அத்தியாத்தை முடித்துக் கொள்வோம்; பாபாவினுடைய லீலைகளுக்கு எல்லையே இல்லை அடுத்த அத்தியாத்தில் என்னுடைய நன்மைக்காக பலவிதமான காதைகளை நான் சொல்லப் போகிறேன்.

ஓ , என்னுடைய இந்த அஹங்காரம் எவ்வளவு முயன்றாலும் என்னால் இதை வெல்ல முடியவில்லை. யார் இந்த 'நான்'? எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியவில்லையே! வாஸ்தவத்தில் சாயியே தம்முடைய காதையை தாமே சொல்லப் போகிறார்.

ஷிர்டி சாயி பாபா

பாபா கனிவுடன் இயம்பினார், "வானம் மேகமூட்டமாக இருக்கிறது. ஆனால், மழை பெய்து விளைச்சலைக் கொண்டு வரும்; மேகங்கள் மறைந்து விடும்.

"எதற்காக பயப்பட வேண்டும்?" என்று சொல்லிக் கொண்டே தம்முடைய கப்ணியை இடுப்புவரை தூக்கி, சிவந்து போயிருந்த வீக்கங்களை  காண்பித்தார்.

கோழி முட்டையளவில் நான்கு சிவந்த வீக்கங்கள் நான்கு இடங்களில் பரவியிருந்தது தெரிந்தது. "பாருங்கள், உங்களுடைய உபாதைகளை எல்லாம் நான் என் மீதே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது" என்று பாபா கூறினார்
இந்த  தெய்வீகமான செயலைப் பார்த்து மக்கள் வியந்து போயினர். ஓ , இந்த ஞானிகள்தாம் எவ்வாறு மற்றவர்களின் அநேக உபாதைகளைத் தங்கள் மீது ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்!

ஞானிகளுடைய மனம் மெழுகைவிட இளக்கமானது; வெண்ணையைப் போல் உருகக் கூடியது! பக்தர்களின் மீது அவர்கள் வைக்கும் அன்பு உண்மையாகவே தன்னலமற்றது. பக்தர்கள் தாம் ஞானிகளுக்கு உற்றாரும் உறவினரும்!

ஒரு சமயம் நானா சாஹேப் சாந்தொர்க்கர் நந்தூர்பாரிளிருந்து பண்டர்பூருக்கு சென்றார்.

நானா ஒரு பரம பாக்கியசாலி! பாபாவிடம் அவர் வைத்திருந்த பக்தியும் செய்த சேவையும் பலனளித்து விட்டன. மகா விஷ்ணு வாசம் செய்யும் வைகுண்டம் அவருக்கு பூமியிலேயே கிடைத்து விட்டது. அவர் பண்டர்பூருக்கு மாம்லதாராக நியமிக்கப் பட்டார்.

நன்தூர்பாருக்கு வந்த உத்தரவில், உடனே பண்டர்பூருக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று ஆணையிடப் பட்டிருந்தது. அவர் பாபாவை தரிசனம் செய்ய வேண்டுமென்ற ஆவலுடன் கிளம்பினார்.

ஷிர்டியே அவருக்கு முதல் பந்தர்பூர். ஆகவே, முதலில் பாபாவை தரிசனம் செய்து நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் குடும்பத்துடனும் பரிவாரத்துடனும் அவர் கிளம்பினார்.

ஆயினும், ஷிர்டிக்குக் கடிதம் எழுத வில்லை. தமது வரவு பற்றிச் செய்தியும் அனுப்ப வில்லை. மூட்டை முடிச்சுகளைக் கட்டிக் கொண்டு அவசரமாக ரயிலேறி விட்டார்.

நானா நந்தூர் பாரிலிருந்து இவ்விதமாக அவரசரமாக கிளம்பி விட்டார் என்று ஷீரடியில் யாருக்கும் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஆனால், சாயியினுடைய கண்கள் எங்கும் இருந்ததால் அவருக்கு எல்லா நடப்புகளும் தெரிந்து இருந்தன.

நானா அவசரமாக கிளம்பி நிம்காங்க்வ் எல்லைக்கு வந்து சேர்ந்து இருப்பார். ஷீரடியில் ஓர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. கேளுங்கள்.

மஹால் சாபதி , ஆபா சிந்தே, காசிராம் ஆகிய பக்தர்களுடன் பாபா மசூதியில் இருந்தார்

ஷிர்டி சாயி சத் சரிதம்

சித்தராகிய சாயிக்கு பாகோஜியினுடைய  சேவை தேவையே இல்லை. இருப்பினும், பக்தர்களின் நல்வாழ்வுபற்றிய ஆழ்ந்த அக்கறையால், பாகோஜியை இந்த சேவையைச் செய்ய அனுமதித்தார்.

பூர்வ ஜன்மங்களில் செய்த மகா பாவங்களினால் பாகோஜி குஷ்டரோகத்தினால் பிடிக்கப் பட்டிருந்தார். சாயியின் சகவாசமாகிய விஷேசமான பாக்கியம் அவருக்குக் கிடைத்தது பெரும் புண்ணியமே.

பாபா தினமும் லெண்டிக்குப்  போய்வந்தபோது பாகோஜி அவருக்குக் குடை பிடித்துக் கொண்டே செல்வார். உடலெங்கும் குஷ்டரோகத்தினால் ஏற்பட்ட புண்கள் நிறைந்திருந்தன; ஆயினும், அணுக்கத் தொண்டர்களில் முதல்வர் அவரே!

தினந்தோறும் காலைவேளையில் பாபா துனிக்கருகில்  இருந்த தூண்மீது  சௌகரியமாகச் சாய்ந்து கொண்டு உட்கார்ந்தவுடன், பாகோஜி சேவை செய்ய வந்து விடுவார்.

கால்களிலிருந்தும் கைகளிலிருந்தும் கட்டுகளைப் பிரித்துவிட்டு, நெய் தடவிப் பிடித்துவிடுவார். இவ்விதமாக பாகோஜி  சேவை செய்தார்

பூர்வஜென்மத்தில் மகாபாபிஷ்டரான  பாகோஜி, உடல் முழுவதும் ரத்தக் குஷ்டத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட பெரு  வியாதியஸ்தரானாலும், பாபாவின் சிறந்த பக்தராகத் திகழ்ந்தார்.

கால்விரல்கள் அனைத்தும் குஷ்டரோகத்தால் அழுகி விழுந்துவிட்டன. உடல் சகிக்க முடியாத துர்நாற்றம் அடித்தது; அவ்வளவு துர்பாகியமாக்கியமானவருக்கு பாபாவுக்கு சேவை சித்து மகிழும் மகத்தான பாக்கியம் கிடைத்தது.

ஓ , நான் எததனை அற்புதமான லீலைகளை விவரிப்பேன்! ஒருசமயம் பிளேக் கொள்ளை நோய் கிராமத்தை தாக்கியது. அப்பொழுது நடந்த அற்புதமொன்றைக் கேளுங்கள்.

தாதா சாஹேப் காபர்டேவின் பாலகன், பாபாவின் சஹாவாசத்தில் தாயாருடன் ஆனந்தமாக ஷீரடியில் இருந்தான்.

பாலகன் மிகச் சிறியவன், தாப ஜுரத்தால் தவித்தான்; (காபர்டேவின்  மனைவி - லக்ஷ்மி பாய் ) மனமுடைந்து போய்  அவஸ்தைப் பட்டாள் .

அவளுடைய இல்லம் அமராவதியில் இருந்தது; வீடு திரும்பி விட வேண்டும் என்று நினைத்தாள் . ஆகவே, சாயங்கால நேரத்தில் தகுந்த வாய்ப்பு கிடைத்தபோது பாபாவிடம் அனுமதி பெறுவதற்காக வந்தாள் .

பாபா மாலையில் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தபோது சத்திரத்துக்கு அருகில் வந்தார். காபர்டேவின் மனைவி பாபாவின் பாதங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு, நடந்த விஷயத்தை சொன்னாள் .

இயல்பாகவே பெண்கள் பயந்த சுபாவமுள்ளவர்கள். குழந்தையினுடைய ஜுர  நடுக்கம் நிற்கவே இல்லை. போதாதற்கு கொடுமையான பிளேக் நோயைப் பற்றிய பீதியும் இருந்தது. குழந்தையினுடைய ஜுரத்தைப் பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் முறையிட்டாள்.

ஷிர்டி சாயி பாபா

சாந்தோர்கருக்கு அவர் விவரமான கடிதம் ஒன்று எழுதினார். சாந்தோர்கரும் உடனே கிளம்பி, பரமானந்த் என்னும் பிரசித்தி பெற்ற டாக்டரை அழைத்துக் கொண்டு ஷீரடிக்கு வந்தார்.

தீக்காயத்தின் எரிச்சலை அடக்கக்கூடிய பலவிதமான மருந்துகளை எடுத்துக் கொண்டு, டாக்டர் பரமானந்தையும் கூட அழைத்துக் கொண்டு, நானா சாஹேப் சாந்தோர்கர் ஷீரடிக்கு வந்து பாபாவின் எதிரில் நின்றார்.

பாபாவை வணங்கிவிட்டு, குசலம் விசாரித்துவிட்டு தாம் வந்த காரியம் என்ன என்பதையும் விளக்கி, தீக்காயம் ஏற்பட்ட கையைக் காட்டுமாறு கேட்டுக் கொண்டார்.

ஏற்கெனவே, தீக்காயம் பட்ட அன்றே பாகோஜி சிந்தே  பாபாவின் கைக்கு நெய் தடவி ஓர் இலையை சுற்றி அதன்மேல் இறுக்கமாகக் கட்டுப் போட்டிருந்தார்.

கட்டுகளைப் பிரித்து கையைப் பார்த்தபின், டாக்டர் பரமாந்திற்கும் காண்பிக்க வேண்டும்; முறையான மருத்துவம் ஆரம்பிக்க வேண்டும்; பாபா சீக்கிரமாக் குணமடைய வேண்டும்.

இந்த நல்லெண்ணத்துடன் நானா பாபாவைப் பலவிதமாகக் கெஞ்சி வேண்டி கொண்டார். டாக்டர் பரமானந்தும் கையின் நிலைமையை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக கட்டுகளைப் பிரித்துவிட பாபாவைத் தூண்டும் வகையில் பலமுறைகள் முயன்றார்.

பாபா, "அல்லாவே நம் வைத்தியர்" என்று திரும்பத் திருப்பத் விளம்பிக் கொண்டு, "நாளைக்குப் பார்க்கலாம், நாளைக்குப் பார்க்கலாம்" என்று சொல்லி இழுத்தடித்து விட்டார். அவருடைய கையை டாக்டரிடம் காட்டவே இல்லை; இது பற்றி பாபாவுக்கு வருத்தமும் ஏதும் இல்லை.

டாக்டர் பரமானந்த் கொண்டுவந்த மருந்துகள் ஷீரடியின் காற்றை சுவாசிக்கவே இல்லை. ஆனால், இந்நிகழ்ச்சியின் மூலமாக அவர் சாயி தரிசனம் செய்து மகிழ்ச்சியடைய வேண்டுமென்று விதிக்கப் பட்டிருந்தது போலும்.

பாகோஜிக்கு மட்டுமே பாபாவுக்கு தினமும் சேவை செய்யும் உரிமை அளிக்கப் பட்டிருந்தது. ஆகவே பாகோஜி மட்டுமே தினமும் கையை உருவி விடுவார். இதன் விளைவாக சில நாள்களில் கை குணமடைந்தது. எல்லாரும் நிம்மதியடைந்து சந்தோஷப் பட்டனர்.

கை குணமடைந்த பின்னரும், தினந்தோறும் காலை வேளையில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் கட்டுகளைப் பிரிக்க வைத்து, உருவி விட்டபின் ,மறுபடியும் கட்டுகளைப் போட்டுக் கொள்ள வாய்த்த பாபாவின் தணியாத ஆவல் என்னாவாக இருக்க முடியும் என்று யாருக்கும் தெரியாது போயிற்று.

வலியோ புண்ணோ எதுவுமே இல்லாத உறுப்பு, தினமும் மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனிக்கப் பட்டது. தீக்காயமோ அல்லது புண்ணோ இல்லாத இடத்தில்  தினமும் நெய் தடவி உருவப் பட்டது. இந்த சேவை பாபா மஹா  சமாதி அடையும் வரை தொடர்ந்தது.!

ஷிர்டி சாயி சத் சரிதம்

ஒரு பைசாவைக் கூட அவர் எவரிடமிருந்தும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. மருத்துவ ரீதியில் அவருடைய புகழ், அவர் பெற்ற நோய் நிவாரண வெற்றிகளைச் சார்ந்தே வளர்ந்தது. ஏழைஎளியவர்களின்  நோய் தீர்த்து, ஆரோக்கியம் தந்து, அந்த ஜில்லாவிலேயே (அஹமத் நகர்) சிறந்த ஹகீம் எனப் புகழ் பெற்றார்.

ஆனால், இந்த ஹகீம் மற்றவர்களுடைய நல்வாழ்வுக்காகவே வாழ்ந்தார். தமக்கு என்ன கிடைக்கும் என்பதை உதாசீனம் செய்துவிட்டார்.  மற்றவர்களுக்கு நன்மை நடக்கவேண்டுமென்பதற்காக அவர்களுடைய சகிக்க முடியாத வலிகளையும்  அவஸ்தைகளையும் தம்முடைய உடலில் ஏற்றுக் கொண்டு பொறுத்துக் கொண்டார்.

கதை கேட்பவர்களுக்கு நிவேதேனமாக, பாபாவின் தயை ஒழுகும் சுபாவத்தையும் எங்கும் நிறைந்த இயல்பையும் எடுத்துக் காட்டுமாறு இந்த சந்தர்ப்பத்தில் புதினமான கதை ஒன்று சொல்கிறேன்.

1910 ஆம் ஆண்டு தீபாவளிப் பண்டிகைக்கு முன்னாள் தனத்திரி யோதசியன்று பாபா துனியுனுள்  விறகுகளை போட்டுக் கொண்டு ஆசுவாசமாக உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தார்
திடீரென்று பார்த்தால் , கொழுந்து விட்டுப் பெரிதாக எரிந்து கொண்டிருந்த துனி யினுடைய  தீயில் பாபாவினுடைய  கை செருகப் பட்டிருந்தது. பாபா நிச்சிந்தையாக தான் இருந்தார். கை என்னவோ கருகிப் போய்  விட்டது.

அவருடைய தொண்டரான மாதவ் இதை உடனே கவனித்தார். அருகிலிருந்த மாதவராவ் தேச்பாண்டேவும் இதைப் பார்த்து விட்டு, உடனே பாபாவை நோக்கி ஓடினார்.

பாபாவுக்குப் பின்பக்கமாகச் சென்று, தம்முடைய இரு கைகளையும் பாபாவின் இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாகக் கோத்து  பாபாவைப் பின்னுக்கு இழுத்தார்.

"ஆஹா !" பாபா என்ன காரியம் செய்து விட்டீர்?" என்று கூவினார். இக் கூவலைக் கேட்ட பாபா, மோன நிலையிலிருந்து திரும்பி, "ஓ  சாமா, உனக்கு தெரியுமா? ஒரு குழந்தை அதன் தாயினுடைய கையிலிருந்து திடீரென்று நழுவிக் கொல்லனுடைய உலைக் களத்தில் விழுந்து விட்டது.

"அவ்வாறு செய்யும்போது அவளையுமறியாமல் கையில் இடுக்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தையை மறந்து விட்டாள் . மித மிஞ்சிய  சுறு சுறுப்பான, அமைதியற்றிருந்த குழந்தை, கையிலிருந்து விழுந்துவிட்டது. ஆனால் , சாமா, அப் பெண் குழந்தை விழுந்தவுடனேயே நான் குழந்தையை தூக்கி விட்டேன்.

"அவ்வாறு அப் பெண் குழந்தையை உலைக் களத்தில் இருந்து எடுக்கும்போது இது நடந்து விட்டது! கை எரிந்து கருகிப் போனால் போகட்டும்; குழந்தை உயிர் பிழைத்ததே!"

"யாரால், எந்த விதமாக, தீகாயமடைந்த கைக்கு வைத்தியம் செய்யப் படவேண்டும்?" என்றெண்ணி மாதவராவ் பிரமித்துப் போனார். நானா சாந்தோர்கருக்கு கடிதம் எழுத வேண்டுமென்று தீர்மானித்தார்.