ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

அவர்கள் எளிய வாழ்வு நடத்தினர்;  குழந்தைகளும் அவ்வாறே.  குடும்பப் பெண்டிரும் தோஷமற்ற (குற்றமற்ற) ஆச்சாரத்தைக் கடைப்பிடித்தனர்.  ஆதலின், சக்ரபாணி (விஷ்ணு) அவர்களுக்குக் கடமைப்பட்டவரானார். 

அவர்களில் பாலாராம் ஒருவர்; விட்டல் பக்தர்; புண்ணியசாலி. அரசாங்க தர்பாரில் அவருக்குப் பெரும்மதிப்பு இருந்தது;  எல்லாரும் அவரை விரும்பினர். 

1878 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 19 தேதியன்று இந்த ரத்தினம் ஒரு ராம பக்தரின் மகனாகப் பிறந்தார்.

இவர், பிரசித்திபெற்றதும் பெருமதிப்பிற்குரியதுமான குடும்பத்தில், பம்பாய் நகரத்தில், 1878 ஆம் ஆண்டு படாரே பிரபு வம்சத்தின் அலங்காரமாகப் பிறந்தார். 

இவர் ஐரோப்பியக் கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றபின், வக்கீல் பதவி வகித்து வந்தார்.  தத்துவ ஞானம் பெற்றவர்; எல்லாராலும் பண்டிதராகக் கருதப்பட்டவர். 

பாண்டுரங்கன்மீது மிகுந்த பிரேமை கொண்டவர்;  ஆன்மீக வாழ்வில் உயர்ந்த பற்று வைத்திருந்தார். தந்தையின் இஷ்டதெய்வம் ராமன்; மகன் விட்டலிடம் அடைக்கலம். 

'விரை ஒன்று போட்டால் சுரை ஒன்று முளைக்குமா?' என்னும் பழமொழிக்கேற்ப, தந்தையின் குணநலன்கள் பாலாராமிடம் அபூர்வமாக வெளிப்பட்டன.  சகோதரர்கள் எல்லாருமே பட்டதாரிகள்; தெய்வீக சிந்தனையுடன் தர்ம மார்க்கத்தில் வாழ்க்கை நடத்தினர். 

கவர்ச்சிகரமாகவும் திறமையுடனும் கோர்ட்டில் வாதங்களை முன்வைத்தல், நேர்மையான சிந்தனை, தர்ப்பையின் நுனி போன்ற கூர்த்த மதி, நல்லொழுக்கம் ஆகியவை அவருடைய நற்பண்புகள். இவை மற்றவர்களும் ஆர்வத்துடன் பின்பற்றாத தக்கவை அல்லவோ!

பாலாராம் பெருமளவில் சமூகசேவை செய்தார். தம் இனத்தாரின் விருத்தாந்தத்தை எழுதினார்.  அவராகவே, ஏற்றுக்கொண்ட அந்த விரதம் நிறைவேறியபின் பரமார்த்த வாழ்வில் முழுமையாக இறங்கினார். 

அதிலும் சிறந்த முன்னேற்றம் கண்டார்.  ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையையும் ஞானேச்வரியையும் கசடற பயின்று, ஆன்மீக விஷயங்களில் வித்துவான் என்று புகழ் பெற்றார். 

அவர் சாயியின் பரம பக்தர்.  1925 ஆம் ஆண்டில், இளம் வயதிலேயே இறைவனடி சேர்ந்தார்.  அவருடைய சரித்திரத்தின் சுருக்கத்தைக் கேளுங்கள். 

1925 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 9  ஆம் தேதியன்று இவ்வுலக யாத்திரையை முடித்துக்கொண்டு விட்டலுடன் இரண்டறக் கலந்துவிட்டார் பாலாராம். 

துரந்தர் சகோதரர்களுக்கு 1912 ஆம் வருடம், ஒரு மங்களகரமான நாளில், ஞானிதரிசனம் செய்ய சாயி தர்பாருக்குச் செல்லும் யோகம் வாய்த்தது. 

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பாக, சகோதரர்களில் மூத்தவரான பாபுல்ஜி , வாமன்ராவ் என்பவருடன் சேர்ந்து ஷீர்டி சென்று சாயி தரிசனம் செய்தபின் ஆனந்தமாகத் திரும்பிவந்தார். 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

சாயி மேலும் சொன்னார், "நீர் எத்தனை தேங்காய்களைக் கொண்டுவந்தாலும் அந்தத் தேங்காயின் யோக்கியதைக்கு (சிறப்புக்கு) மற்றவை இணையாகா. எது நடக்கவிருந்ததோ அது நடந்துவிட்டது. அதைப்பற்றி வருத்தப்படுவதில் அர்த்தமென்ன இருக்கிறது?-

"சுவாமி உம்மிடம் தேங்காயைக் கொடுத்தது என்னுடைய சங்கல்பத்தால்.  தேங்காய் உடைக்கப்பட்டதும் என்னுடைய சங்கற்பத்தாலாயே!  உம்மை ஏன் அதற்குப் பொறுப்பாளர் ஆக்கிக்கொள்கிறீர்?-

"உமது புத்தியில் அகங்காரம் ('நான்' என்னும் செருக்கு) அமர்ந்திருக்கிறது.  அதனால்தான், நீர் உம்மை அபராதியாகக் (குற்றவாளியாகக்) கருதுகிறீர்.  'செயல் புரிபவன் நானில்லை' என்னும் மனப்போக்கை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.  உம்முடைய உபாதிகள் அனைத்தும் தவிடுபொடியாகிவிடும்.-

"புண்ணியங்கள் அனைத்தும் தமதாக இருக்க வேண்டும் என்றும், பாவங்கள் எதுவும் தமதாக இருக்கக் கூடாது என்றும் மக்கள் ஏன் நினைக்கின்றனர்?  அவை இரண்டின் பிரதாபமும் (வீரமும்)  சரிசமானமே.  ஆகவே, 'நான் செய்கிறேன்' என்னும் எண்ணத்தை விடுக.-

"நீர் என்னைப் பேட்டி காணவேண்டும் என்று என்னுடைய மனத்தில் எண்ணம் விழுந்தால்தான், அந்தத் தேங்காய் உம்முடைய கைகளில் வந்து விழுந்தது. இச் சொல் முக்காலமும் சத்தியம். -

"நீங்களும் எனது குழந்தைகளே.  உங்களுடைய வாய்களில் இடப்பட்ட தேங்காயை உங்களுக்குத் தெரியாமலேயே எனக்கு அர்ப்பணம் செய்துவிட்டீர்கள்! அது என்னிடம் வந்துசேர்ந்துவிட்டது என்பதைத் திட்டவட்டமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள்."

இவ்வாறு பாபாவால் சமாதானப்படுத்தப்பட்ட பின்பே புண்டலீக ராவின் மனம் சாந்தமடைந்தது.  சோகம் கொஞ்சங்கொஞ்சமாக விலகியது. 

தேங்காய் நஷ்டம் என்னவோ ஒரு சாக்குபோக்குத்தான்.  பாபாவின் உபதேசத்தால், அவருடைய நடுங்கிக்கொண்டிருந்த மனம் மலர்ச்சி அடைந்தது.  'நான்' என்னும் செருக்கால் சூழப்பட்டிருந்த ஐவரும் அச் செருக்கை விடுத்து, தோஷம் (குற்றம்) நீங்கியவர்கள் ஆயினர். 

'நான்' என்னும் செருக்கை மனம் விடுத்தால்,  அதற்கு ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேற அதிகாரம் கிடைக்கிறது.  பிறவிக்கடலையும் இயல்பாகக் கடந்துவிடலாம்.  இதுவே இக் கதையின் சாரம். 

இப்பொழுது, மூன்றாம் பக்தரின் புதினமானதும் தனித்தன்மை வாய்ந்ததுமான சிறந்த அனுபவத்தைப்பற்றிக் கேளுங்கள். பாபாவின் இணையிலா வைபவத்தையும் சக்தியின் காம்பீர்யத்தையும் (பெருமிதத்தையும்) படிப்படியாக அறிந்துகொள்வீர்கள். 

பாந்த்ரா தாலுகாவின் வடபகுதியில், பாந்த்ரா நகரை அடுத்து சாந்தாகுரூஜ் என்றழைக்கப்படும் நகரம் இருக்கிறது. அங்கு 'துரந்தர்' என்னும் பெயர் கொண்ட குடும்பம் ஒன்று வசித்துவந்தது.  குடும்பத்தினர் ஹரிபக்தர்கள். 

எல்லா சகோதரர்களும் ஞானிகளிடம் அன்பு செலுத்தினர்.  ஸ்ரீ ராமனின் மேல் திடமான நிட்டை வைத்திருந்தனர்.  ராமநாமத்தின் மீது அனன்னியமான சிரத்தை கொண்டிருந்தனர். மற்றவர்களுடைய வாழ்வில் தலையிடுவதில் விருப்பமற்றிருந்தனர். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இதன் பொருட்டுப் பெருஞ்செலவு செய்து பல தந்தி நிலையங்களை நிர்மாணம் செய்திருக்கிறோம்.  ஞானியருக்கு இச் சாதனங்கள் தேவையில்லை.  தங்களுடைய மனத்தின் சக்தியாலேயே செய்திகளை அனுப்புகின்றனர். 

சுவாமிகள் புண்டலீக ராவிடம் தேங்காயைக் கொடுத்தபோதே சாயிநாதருக்குச் செய்தி அனுப்பிவிட்டார். 

புண்டலீக ராவுக்கு தரிசனம் அளித்துக்கொண்டே சாயி பாபா அவராகவே கேட்டார், "என் சகோதரிடமிருந்து நீர் எடுத்துகொண்டுவந்த என்னுடைய வஸ்துவைக் (பொருளைக்) கொடும்".

பெருந்துன்பமடைந்த புண்டலீக ராயர், சாயியின் பாதங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டே சொன்னார், "தேவரீரிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதைத்தவிர எனக்கு வேறு வழியே இல்லை.  என்னால் வேறென்ன சொல்ல முடியும்?-

"எனக்குத் தேங்காய்பற்றிய ஞாபகம் இருந்தது.  ஆனால், நாங்கள் பசியோடு ஓடைக்குச் சென்றபோது எல்லாருமே அதைப்பற்றி முழுமையாக மறந்துவிட்டோம்.-

"சிவ்டாவைத் தின்றபோது அந்தத் தேங்காயைத்தான் உடைத்துக் கலந்தோம்.  ஆயினும், நான் இன்னொரு தேங்காய் கொண்டுவருகிறேன்.  நிச்சலமான மனத்துடன் தேவரீர் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுகிறேன்."

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே புண்டலீக ராவ் வேறொரு தேங்காயைக் கொண்டுவருவதற்காக எழுந்தார். சாயி மஹராஜ் அவருடைய கையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தியதை எல்லாரும் கண்டனர். 

"என்னிடம் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையை நான் அறியாது கொன்றுவிட்டேன்.  கிருபாளுவான (அருளுடையவரான)  தேவரீர் என்னைச் சிறகுகளால் மூடிக் காப்பீராக.  கிருபை செய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். நான் உங்களுக்குக் கடுமையான அபராதம் (குற்றம்) செய்துவிட்டேன்.-

"சுவாமிக்கு இணையான ஒரு நல்ல சாது உள்ளாரோ?  அவருடைய ஆணையையே நான் மீறிவிட்டேன்.  தங்களிடம் அர்ப்பணம் செய்யப்படவேண்டிய தேங்காயை நான் உடைத்துத் தின்று விட்டேன்.-

"இது ஞானியர் விதித்த ஆணையை மீறுவதன்றோ? அய்யகோ! நான் பெருங்குற்றவாளி!  இந்தப் பாவத்திற்கு சாந்தி ஏதும் உண்டோ?  எப்படி, எப்படி, நான் இவ்வளவு வெட்கங்கெட்டவனானேன்?"

என்ன நடந்தது என்பதைக் கேட்ட சாயிநாதர் புன்னகை புரிந்துகொண்டே சொன்னார், "வைத்துக் காப்பாற்ற முடியாதவர் ஏன் தேங்காயைக் கையில் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்?-

"என்னுடைய வஸ்துவை என்னிடம் நீர் நிச்சயமாக கொண்டுசேர்ப்பீர் என்று நினைத்து என் சகோதரர் உமது வார்த்தைகளில் முழுமையாக விசுவாசம் வைத்தார். -

"அது இவ்வாறாக பரிணமிக்க (உருமாற)  வேண்டும்?  இவ்வளவுதான் உம்முடைய நாணயமா? என் சகோதரருடைய விருப்பம் நிறைவேறவில்லை.  இதுதான் நீர் செயல்படும் முறையோ?"

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

தேங்காய் என்று சொன்னவுடனே தேங்காய் தயாராக இருந்தது! அதை உடைப்பதில் என்ன தாமதம்?  தேங்காயைக் கலந்தவுடன் சிவ்டா ருசிகரமாகியது.  சிவ்டாவைத் தின்றபின் தண்ணீர் குடித்தனர். 

தேங்காய் என்று சொன்னவுடன் தேங்காய் வந்தது.  அது யாருடையது என்ற கேள்வியே எழவில்லை.  பசியின் கடுமை வேறெதையும்பற்றி சிந்திக்கவிடாமல்  தடுத்துவிட்டது!

பின்னர், ரயில் நிலையத்திற்குத் திரும்பிவந்து கோபர்காங்வ் ரயிலில் ஏறிய பிறகு பயணத்தின்போது புண்டலீக ராவுக்குத் திடீரென்று தேங்காய்பற்றிய நினைவு வந்தது. 

ஷிர்டியை நெருங்கியபோது புண்டலீக ராவின் மனம் குழம்பித் தத்தளித்தது.  வாசுதேவானந்தா அளித்த தேங்காய், தவறுதலாகச் சிவ்டாவுடன்  கலக்கப்பட்டுவிட்டது. 

தேங்காய் உடைக்கப்பட்டு உண்ணப்பட்டுவிட்டது, என்பதை உணர்ந்த புண்டலீக ராவைப் பயம் பிடித்துக்கொண்டது. உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. ஒரு ஞானிக்கு அபசாரம் (மரியாதைக் குற்றம்) நடந்துவிட்டது. 

அவர்  பெரிதும் வருத்தமுற்றார், "அடாடா நான் எத்தகைய பாவம் செய்துவிட்டேன்!  சுவாமியின் சாபத்திற்கு நான் ஆளாவேன். நான் அவரிடம் பிரலாபித்ததெல்லாம் (பிதற்றியதெல்லாம்) வீணாக்கப் போயிற்று".

தேங்காய்க்கு நேர்ந்த கதியையும் தாம் செய்த ஏமாற்றுதலையும் நினைத்துப் புண்டலீக ராவின் மனம் வியப்பில் உறைந்து போயிற்று.

"இப்பொழுது நான் பாபாவிடம் எதைக் கொடுப்பேன்? எந்த ரீதியில் அவருக்கு விவரம் சொல்லுவேன்? ஆஹா, தேங்காயைக் கோட்டைவிட்ட நான் எப்படி அவரிடம் என் முகத்தைக் காட்டுவேன்?"

'சாயி பாதங்களில் சமர்ப்பணம் செய்வதற்கு வைத்திருந்த தேங்காய் தின்று தொலைக்கப்பட்டதே ' என்னும் சிந்தனை அவரை வாட்டியது.  அது ஒரு ஞானிக்குச் செய்யப்பட்ட அபசாரம் என்று தம்முள் நினைத்தார். 

"இப்பொழுது, பாபா 'தேங்காய் எங்கே' என்று கேட்கும்போது எல்லாரும் அவமானத்தால் முகங்கவிழப் போகிறோம்.  ஏனெனில், 'மன்மாடில் அது  சிற்றுண்டியாகிவிட்டது' என்னும் குற்றவுணர்ச்சி எல்லாருடைய மனத்திலும் தோன்றும். -

"இன்று அந்தத் தேங்காய் என்னிடம் இல்லை. உண்மையைச் சொல்லுவதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. பொய் சொல்லவும் முடியாது. ஏனெனில், சாயி மஹராஜ் சர்வசாக்ஷி (எல்லா நிகழ்வுகளையும் சாட்சியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்)".

இருந்தபோதிலும், சாயியை தரிசனம் செய்தபோது குழுவினர் அனைவரும் சந்தோஷப்பட்டனர்.  விழிகள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தன. அவர்களுடைய முகங்கள் மலர்ந்திருந்தன.

இக் காலத்தில் நாம் இரவுபகலாகத் தந்தி மூலமாகச் செய்திகளை அனுப்புகிறோம்.  இந்த விஞ்ஞான சாதனைப் பற்றி பெருமை கொள்கிறோம்;  பகட்டுகிறோம். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

"ஆகவே, சாயி தரிசனம் செய்யும்போது இதை மறந்துவிடாதீர்.  நன்கு நினைவில் வைத்துக்கொண்டு சாயி பாதங்களில் தேங்காயை அர்ப்பணம் செய்யுங்கள்."

சுவாமி கூறியதைக் கேட்ட புண்டலீக ராவ் அவருடைய பாதங்களில் பணிந்து சொன்னார், "சுவாமியின் ஆணை எப்படியோ அப்படியே அது நிறைவேற்றப்படும். -

"இந்த ஆணையை நான் சிரமேற்கொண்டேன்.  நீங்கள் என்னை பாக்கியவனாக ஆக்கியதாகக் கருதுகிறேன்."  இவ்வாறாக, சுவாமியை அனன்னியமாக சரணடைந்தபின் புண்டலீக ராவ் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார். 

சுவாமி பாபாவை சகோதரர் என்று சொன்னது அர்த்தமற்ற செயலை என்ன?  "ஜீவிதமாக இருக்கும்வரை தினமும் அக்கினிஹோத்திரம் (நாள்தோறும் செய்யும் தீவேள்வி)  செய்வாயாக" என்பது சுருதியின் ஆணை.  பாபா அதை பின்பற்றினார். 

மக்கள் எதை 'துனி' (DHUNI ) என்று சொன்னார்களோ, அது பாபாவின் சன்னிதியில் எப்பொழுதும் இருந்தது.  24  மணி நேரமும் அது ஜுவாலையுடன் எரிந்துகொண்டிருந்தது.  அது பாபாவின் விரதம். 

மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் அக்கினிஹோத்திரம் போன்ற சடங்குகள், முழுமுதற்பொருளை அடையும் சாதனங்கள் என்பது பிரமாணம்.  பாபா மக்களை நல்வழிப்படுத்துவதற்காக அதை ஏற்றுக்கொண்டார். 

ஸ்ரீ வாசுதேவானந்த சரஸ்வதி, 'யதி' பிரிவைச் சார்ந்த துறவி.  அக்கினிஹோத்திரம் போன்ற விரதங்களையும் கடைப்பிடித்து வந்தார்.  ஆகவே, அவர் பாபாவை சகோதரர் என்று சொன்னது அர்த்தமற்றதாகுமோ?

பின்னர், ஒரு மாதம் கழிவதற்கு முன்பாகவே, புண்டலீக ராவுக்கு நான்கு நண்பர்களுடன் சேர்ந்து சென்று, சாயிதரிசனம் செய்யும் யோகம் வாய்த்தது. 

அவர்கள் தங்களுக்கு வேண்டிய சாமான்களையும் பழங்களையும், மறந்து போகாமல் தேங்காயையும் எடுத்துச் சென்றனர்.  மனத்தில் ஆனந்தமும் சாந்தமும் நிரம்பிய நிலையில் ஐவரும் சாயிதரிசனத்திற்குப் புறப்பட்டனர். 

பிறகு மன்மாடில் இறங்கினர்.  கோபர்காங்வ் வண்டி வருவதற்குச் சிறிது அவகாசம் (கால இடைவெளி ) இருந்தது.  ஆகவே, தாகத்தைத் தணித்துக்கொள்ள ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலிருந்த ஓடைக்குச் சென்றனர். 

வெறும் வயிற்றில் தண்ணீர் குடிப்பதால் உடல் நலக்கேடு விளையும் என்று கருதி, ஐவரில் ஒருவர், தாம் கொண்டுவந்திருந்த 'சிவடா' (MIXTURE ) பொட்டலத்தை வெளியே எடுத்தார். 

ஒரு சிட்டிகை சிவடாவை வாயில் போட்டுப் பார்த்ததில் காரம் அதிகமாக இருந்தது தெரிந்தது.  கொஞ்சம் தேங்காயை சேர்க்காமல் சிவிடாவைத் தின்னமுடியாத நிலைமை.  சிவ்டாவை கொடுவாரா எடுத்த முயற்சி வீண், என்று அவர்களுக்குத் தோன்றியது. 

ஆகவே, ஒருவர் மற்றவர்களிடம் சொன்னார், "எனக்கு ஒரு யுக்தி (வழிவகை) தோன்றுகிறது.  ஒரு தேங்காயை உடைத்து சிவ்டாவில் கலந்துவிடலாம்.  சிவ்டாவின் அற்புதமான ருசியை அப்பொழுது பாருங்கள்!"

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இப்படியும் இருக்கலாமோ?  சாயி தம் பக்தர்களுக்கு மங்களங்களை விளைவிப்பதற்காக, எங்கெங்கு எவ்வெப்படித் தேவைப்பட்டது அங்கங்கு அவ்வப்படி நாடகமாடி ஆன்மீக போதனையை அளித்தாரோ?

இந்தப் பின்னணியில் ஒரு சிறிய காதை சொல்கிறேன். கதைகேட்பவர்களே, பயபக்தியுடன் கேளுங்கள்.  ஒரு ஞானி மற்றொரு ஞானியை யாரும் சொல்லாமலேயே எவ்வாறு அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள். 

ஒருசமயம், ஸ்ரீ வாசுதேவானந்தா என்ற பெயர் கொண்டவரும், சரஸ்வதி என்னும் துறவிப் பிரிவைச் சார்ந்தவருமான சுவாமி ஒருவர் கோதாவரிக் கரையில் இருக்கும் பிரசித்தி பெற்ற நகரமான ராஜமஹேந்திரபுரத்திற்கு வந்தார். 

அவர் மஹா அந்தர் ஞானி (பிறர் மனம் அறியும் ஆற்றல் படைத்தவர்). கர்ம மார்க்கத்தில் பெரும் அபிமானம் கொண்டவர்.  அவருடைய அகண்ட கீர்த்தி இவ்வுலகில் இன்னும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. 

செவிவழிச் செய்தியாகப் பரவிய இக் கீர்த்தியைக் கேட்டு, நாந்தேட் நகரத்தில் வசித்துவந்த பிரபல வக்கீல் புண்டலீகராவும் மேலும் சில பக்தர்களும் ஸ்ரீ வாஸுதேவானந்த சரஸ்வதி சுவாமியை தரிசனம் செய்ய நிச்சயத்தினர். 

ஆகவே, தக்க தருணத்தில் ஒரு குழுவாகச் சேர்ந்து ராஜமஹேந்திரபுரம் சென்றடைந்தனர். காலை நேரத்தில் சுவாமியை தரிசிக்க கோதாவரி நதிக்கரைக்குச் சென்றனர். 

நாந்தேடிலிருந்து வந்த குழுவினர் அனைவரும் வைகறைப் பொழுதில் தோத்திர பாடல்களை ஓதியவாறு ஸ்னானம் செய்ய கோதாவரி நதிக்குச் சென்றனர். 

அங்கு சுவாமி நின்றுகொண்டிருந்தந்தைப் பார்த்த அனைவரும் பயபக்தியுடன் சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தனர். இயல்பான குசலப்பிரசனம் (நலன் கேட்டல்) முடிந்த பிறகு ஷீர்டி பற்றிய பேச்சு எழுந்தது. 

சாயி நாமம் காதில் விழுந்த உடனே, சுவாமி இரண்டு கைகளையும் கூப்பி வணக்கம் தெரிவித்துக்கொண்டு சொன்னார், "அவர் நம் சகோதரர்; பற்றற்றவர்; அவரிடம் நமக்கு எல்லையற்ற பிரேமை உண்டு". 

அங்கிருந்த ஒரு தேங்காயை எடுத்துப் புண்டலீகராவிடம் ஒப்படைத்தவாறு அவர் சொன்னார், "நீங்கள் ஷிர்டிக்கு செல்லும்போது நம் சகோதரரின் பாதகமலங்களில் வந்தனம் செய்தபின், இதைக் காணிக்கையாகச் செலுத்துங்கள். -

"என்னுடைய நமஸ்காரத்தை முழுமையாகத் தெரிவித்து, அவரை இந்த தீனன் என்றும் மறவாதவாறு கிருபைபுரியவேண்டும் என்றும், அவரிடம் எனுக்குள்ள பிரேமை நிரந்தரமாக வளரவேண்டுமென்றும், வேண்டியதாகச் சொல்லுங்கள்.-

"நீங்கள் ஷீர்டி கிராமத்திற்கு மறுபடியும் செல்லும் பொது ஞாபகமாக இதை என் சகோதரருக்கு பயபக்தியுடன் காணிக்கையாகச் செலுத்துங்கள். -

"சுவாமிகளாகிய நாங்கள் யாருக்கும் வந்தனம் செலுத்தக்கூடாது என்பது சாஸ்திர நிபந்தனை. ஆயினும், இந்த நியமத்தைச் சில சமயங்களில் மீறுதல் மங்களம் விளைவிக்கும். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

சிந்தாமணியைக் கொடுத்தாலும், எப்பொழுதும் இருக்கும் கவலைகள் அதிகரிக்கத்தான் செய்யும்.  அந்தச் சிந்தனைக்கெட்டாத தானத்திற்குப் பிரதியாகச் சிந்தாமணியைக் கொடுத்துவிட்டேன் என்று யாராவது நினைத்தால், அவருடைய விவேகமும் விளக்கமும் குழந்தைத்தனமானவை. 

கற்பக விருட்சத்தைக் கொடுத்தால் கடன் தீர்ந்துவிடும் என்று நினைக்கலாம்.  ஆனால், இணையில்லாததும் விகற்பம் இல்லாததுமான தானத்தை அளிப்பதில் சாயி கைதேர்ந்தவர் அல்லரோ!  அதை எப்படித் திரும்பிச் செலுத்த முடியும்?

ஆக, இவற்றுடன் சேர்த்துப் பரிசனவேதியைக் குருவுக்குக் கொடுத்தால், அந்தப் பரிசனவேதி தாழ்ந்த உலோகங்களைப் பொன்னாகத்தான் மாற்றும்.  இது இப்படி இருக்கையில், நாம் குடிப்பதற்கு பிரமானந்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடியவர் அல்லரோ குரு!

காமதேனுவை குருவுக்கு அர்ப்பணம் செய்து குருவின் உபகாரத்திற்குப் பதிலுதவி செய்துவிட்டோம்  என்று நினைத்தால், உழைப்புதான் மிஞ்சும்.  மாறாக, பற்றேதும் இல்லாத குரு அளிப்பவற்றில் உழைப்போ சங்கடங்களோ இரா. 

அகில உலகத்திலும் உள்ள சம்பத்துக்களை குருவுக்கு அர்ப்பணம் செய்து குருவின் உபகாரத்திற்கு கைம்மாறு செய்துவிடலாம் என்று சிலர் விரும்பலாம்.  மாயையைக் கடந்த உண்மைப்பொருளை வழங்குபவருக்கு, மாயையால் விளைந்த பொருளைக் கொடுத்துக் கடனை என்றாவது அடைக்க முடியுமா?

பரமகுருவுக்கு தேகத்தை அர்ப்பணம் செய்வோமென்றால், அதுவும் கேவலம் அழியக்கூடிய பொருள். ஜீவனை சரணடையச் செய்தாலும், அது இயல்பிலேயே மித்தியம் (பொய்). 

சத்குரு  சத்தியவஸ்துவை (உண்மைப்பொருளை)  வழங்குபவர்.  அவருக்கு மித்தியவஸ்துக்களை (பொய்யான பொருள்களை) அர்ப்பணம் செய்து எப்படிப் பிரதியுதவி செய்ய முடியும்?இது இயலாத காரியம் அன்றோ?

ஆதலின், அனன்னியமானதும் பூரணமானதுமான சிரத்தையுடன், சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்து, சத் குருவின் பாதங்களில் தலையைச் சாய்த்து, அவர் செய்த அருட்செயல்களை மனத்தில் இருத்தி அவரை வழிபடுவோமாக. 

குரு செய்த அருட்செயல்களை அகண்டமாக (இடையறாது) நினைவில் கொள்வதே சிஷ்யனுக்கு அணிகலன். கைம்மாறு செய்ய முயலும் சிஷ்யர்கள் தங்களுடைய சுகத்தை இழப்பர்!

கதைகளை இதுவரை கேட்டவர்கள் மேலும் கேட்கத் தாகம் கொண்டுள்ளனர்.  அவர்களுடைய பூரணமான விஷய ஆர்வத்தையும் பரபரப்பையும் காணும் நான், இப்பொழுது இன்னொரு காதையையும் சொல்கிறேன். 

சம்சாரிகளுக்குச் சமமாக, ஞானியரும் தம் சுற்றத்தின் மீதான பிரேமையை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.  அதாவது, உலக மக்களை ஒன்று சேர்ப்பதிலும் நல்வழிப் படுத்துதலிலும், அவர்கள் நேரம் தவறாது செயல்படுவதை சூக்குமமாக தெரிவிக்கின்றனர்.