ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இதன் பொருட்டுப் பெருஞ்செலவு செய்து பல தந்தி நிலையங்களை நிர்மாணம் செய்திருக்கிறோம்.  ஞானியருக்கு இச் சாதனங்கள் தேவையில்லை.  தங்களுடைய மனத்தின் சக்தியாலேயே செய்திகளை அனுப்புகின்றனர். 

சுவாமிகள் புண்டலீக ராவிடம் தேங்காயைக் கொடுத்தபோதே சாயிநாதருக்குச் செய்தி அனுப்பிவிட்டார். 

புண்டலீக ராவுக்கு தரிசனம் அளித்துக்கொண்டே சாயி பாபா அவராகவே கேட்டார், "என் சகோதரிடமிருந்து நீர் எடுத்துகொண்டுவந்த என்னுடைய வஸ்துவைக் (பொருளைக்) கொடும்".

பெருந்துன்பமடைந்த புண்டலீக ராயர், சாயியின் பாதங்களை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டே சொன்னார், "தேவரீரிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதைத்தவிர எனக்கு வேறு வழியே இல்லை.  என்னால் வேறென்ன சொல்ல முடியும்?-

"எனக்குத் தேங்காய்பற்றிய ஞாபகம் இருந்தது.  ஆனால், நாங்கள் பசியோடு ஓடைக்குச் சென்றபோது எல்லாருமே அதைப்பற்றி முழுமையாக மறந்துவிட்டோம்.-

"சிவ்டாவைத் தின்றபோது அந்தத் தேங்காயைத்தான் உடைத்துக் கலந்தோம்.  ஆயினும், நான் இன்னொரு தேங்காய் கொண்டுவருகிறேன்.  நிச்சலமான மனத்துடன் தேவரீர் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுகிறேன்."

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே புண்டலீக ராவ் வேறொரு தேங்காயைக் கொண்டுவருவதற்காக எழுந்தார். சாயி மஹராஜ் அவருடைய கையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தியதை எல்லாரும் கண்டனர். 

"என்னிடம் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையை நான் அறியாது கொன்றுவிட்டேன்.  கிருபாளுவான (அருளுடையவரான)  தேவரீர் என்னைச் சிறகுகளால் மூடிக் காப்பீராக.  கிருபை செய்து என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். நான் உங்களுக்குக் கடுமையான அபராதம் (குற்றம்) செய்துவிட்டேன்.-

"சுவாமிக்கு இணையான ஒரு நல்ல சாது உள்ளாரோ?  அவருடைய ஆணையையே நான் மீறிவிட்டேன்.  தங்களிடம் அர்ப்பணம் செய்யப்படவேண்டிய தேங்காயை நான் உடைத்துத் தின்று விட்டேன்.-

"இது ஞானியர் விதித்த ஆணையை மீறுவதன்றோ? அய்யகோ! நான் பெருங்குற்றவாளி!  இந்தப் பாவத்திற்கு சாந்தி ஏதும் உண்டோ?  எப்படி, எப்படி, நான் இவ்வளவு வெட்கங்கெட்டவனானேன்?"

என்ன நடந்தது என்பதைக் கேட்ட சாயிநாதர் புன்னகை புரிந்துகொண்டே சொன்னார், "வைத்துக் காப்பாற்ற முடியாதவர் ஏன் தேங்காயைக் கையில் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்?-

"என்னுடைய வஸ்துவை என்னிடம் நீர் நிச்சயமாக கொண்டுசேர்ப்பீர் என்று நினைத்து என் சகோதரர் உமது வார்த்தைகளில் முழுமையாக விசுவாசம் வைத்தார். -

"அது இவ்வாறாக பரிணமிக்க (உருமாற)  வேண்டும்?  இவ்வளவுதான் உம்முடைய நாணயமா? என் சகோதரருடைய விருப்பம் நிறைவேறவில்லை.  இதுதான் நீர் செயல்படும் முறையோ?"

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

தேங்காய் என்று சொன்னவுடனே தேங்காய் தயாராக இருந்தது! அதை உடைப்பதில் என்ன தாமதம்?  தேங்காயைக் கலந்தவுடன் சிவ்டா ருசிகரமாகியது.  சிவ்டாவைத் தின்றபின் தண்ணீர் குடித்தனர். 

தேங்காய் என்று சொன்னவுடன் தேங்காய் வந்தது.  அது யாருடையது என்ற கேள்வியே எழவில்லை.  பசியின் கடுமை வேறெதையும்பற்றி சிந்திக்கவிடாமல்  தடுத்துவிட்டது!

பின்னர், ரயில் நிலையத்திற்குத் திரும்பிவந்து கோபர்காங்வ் ரயிலில் ஏறிய பிறகு பயணத்தின்போது புண்டலீக ராவுக்குத் திடீரென்று தேங்காய்பற்றிய நினைவு வந்தது. 

ஷிர்டியை நெருங்கியபோது புண்டலீக ராவின் மனம் குழம்பித் தத்தளித்தது.  வாசுதேவானந்தா அளித்த தேங்காய், தவறுதலாகச் சிவ்டாவுடன்  கலக்கப்பட்டுவிட்டது. 

தேங்காய் உடைக்கப்பட்டு உண்ணப்பட்டுவிட்டது, என்பதை உணர்ந்த புண்டலீக ராவைப் பயம் பிடித்துக்கொண்டது. உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. ஒரு ஞானிக்கு அபசாரம் (மரியாதைக் குற்றம்) நடந்துவிட்டது. 

அவர்  பெரிதும் வருத்தமுற்றார், "அடாடா நான் எத்தகைய பாவம் செய்துவிட்டேன்!  சுவாமியின் சாபத்திற்கு நான் ஆளாவேன். நான் அவரிடம் பிரலாபித்ததெல்லாம் (பிதற்றியதெல்லாம்) வீணாக்கப் போயிற்று".

தேங்காய்க்கு நேர்ந்த கதியையும் தாம் செய்த ஏமாற்றுதலையும் நினைத்துப் புண்டலீக ராவின் மனம் வியப்பில் உறைந்து போயிற்று.

"இப்பொழுது நான் பாபாவிடம் எதைக் கொடுப்பேன்? எந்த ரீதியில் அவருக்கு விவரம் சொல்லுவேன்? ஆஹா, தேங்காயைக் கோட்டைவிட்ட நான் எப்படி அவரிடம் என் முகத்தைக் காட்டுவேன்?"

'சாயி பாதங்களில் சமர்ப்பணம் செய்வதற்கு வைத்திருந்த தேங்காய் தின்று தொலைக்கப்பட்டதே ' என்னும் சிந்தனை அவரை வாட்டியது.  அது ஒரு ஞானிக்குச் செய்யப்பட்ட அபசாரம் என்று தம்முள் நினைத்தார். 

"இப்பொழுது, பாபா 'தேங்காய் எங்கே' என்று கேட்கும்போது எல்லாரும் அவமானத்தால் முகங்கவிழப் போகிறோம்.  ஏனெனில், 'மன்மாடில் அது  சிற்றுண்டியாகிவிட்டது' என்னும் குற்றவுணர்ச்சி எல்லாருடைய மனத்திலும் தோன்றும். -

"இன்று அந்தத் தேங்காய் என்னிடம் இல்லை. உண்மையைச் சொல்லுவதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. பொய் சொல்லவும் முடியாது. ஏனெனில், சாயி மஹராஜ் சர்வசாக்ஷி (எல்லா நிகழ்வுகளையும் சாட்சியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்)".

இருந்தபோதிலும், சாயியை தரிசனம் செய்தபோது குழுவினர் அனைவரும் சந்தோஷப்பட்டனர்.  விழிகள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தன. அவர்களுடைய முகங்கள் மலர்ந்திருந்தன.

இக் காலத்தில் நாம் இரவுபகலாகத் தந்தி மூலமாகச் செய்திகளை அனுப்புகிறோம்.  இந்த விஞ்ஞான சாதனைப் பற்றி பெருமை கொள்கிறோம்;  பகட்டுகிறோம். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

"ஆகவே, சாயி தரிசனம் செய்யும்போது இதை மறந்துவிடாதீர்.  நன்கு நினைவில் வைத்துக்கொண்டு சாயி பாதங்களில் தேங்காயை அர்ப்பணம் செய்யுங்கள்."

சுவாமி கூறியதைக் கேட்ட புண்டலீக ராவ் அவருடைய பாதங்களில் பணிந்து சொன்னார், "சுவாமியின் ஆணை எப்படியோ அப்படியே அது நிறைவேற்றப்படும். -

"இந்த ஆணையை நான் சிரமேற்கொண்டேன்.  நீங்கள் என்னை பாக்கியவனாக ஆக்கியதாகக் கருதுகிறேன்."  இவ்வாறாக, சுவாமியை அனன்னியமாக சரணடைந்தபின் புண்டலீக ராவ் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார். 

சுவாமி பாபாவை சகோதரர் என்று சொன்னது அர்த்தமற்ற செயலை என்ன?  "ஜீவிதமாக இருக்கும்வரை தினமும் அக்கினிஹோத்திரம் (நாள்தோறும் செய்யும் தீவேள்வி)  செய்வாயாக" என்பது சுருதியின் ஆணை.  பாபா அதை பின்பற்றினார். 

மக்கள் எதை 'துனி' (DHUNI ) என்று சொன்னார்களோ, அது பாபாவின் சன்னிதியில் எப்பொழுதும் இருந்தது.  24  மணி நேரமும் அது ஜுவாலையுடன் எரிந்துகொண்டிருந்தது.  அது பாபாவின் விரதம். 

மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் அக்கினிஹோத்திரம் போன்ற சடங்குகள், முழுமுதற்பொருளை அடையும் சாதனங்கள் என்பது பிரமாணம்.  பாபா மக்களை நல்வழிப்படுத்துவதற்காக அதை ஏற்றுக்கொண்டார். 

ஸ்ரீ வாசுதேவானந்த சரஸ்வதி, 'யதி' பிரிவைச் சார்ந்த துறவி.  அக்கினிஹோத்திரம் போன்ற விரதங்களையும் கடைப்பிடித்து வந்தார்.  ஆகவே, அவர் பாபாவை சகோதரர் என்று சொன்னது அர்த்தமற்றதாகுமோ?

பின்னர், ஒரு மாதம் கழிவதற்கு முன்பாகவே, புண்டலீக ராவுக்கு நான்கு நண்பர்களுடன் சேர்ந்து சென்று, சாயிதரிசனம் செய்யும் யோகம் வாய்த்தது. 

அவர்கள் தங்களுக்கு வேண்டிய சாமான்களையும் பழங்களையும், மறந்து போகாமல் தேங்காயையும் எடுத்துச் சென்றனர்.  மனத்தில் ஆனந்தமும் சாந்தமும் நிரம்பிய நிலையில் ஐவரும் சாயிதரிசனத்திற்குப் புறப்பட்டனர். 

பிறகு மன்மாடில் இறங்கினர்.  கோபர்காங்வ் வண்டி வருவதற்குச் சிறிது அவகாசம் (கால இடைவெளி ) இருந்தது.  ஆகவே, தாகத்தைத் தணித்துக்கொள்ள ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலிருந்த ஓடைக்குச் சென்றனர். 

வெறும் வயிற்றில் தண்ணீர் குடிப்பதால் உடல் நலக்கேடு விளையும் என்று கருதி, ஐவரில் ஒருவர், தாம் கொண்டுவந்திருந்த 'சிவடா' (MIXTURE ) பொட்டலத்தை வெளியே எடுத்தார். 

ஒரு சிட்டிகை சிவடாவை வாயில் போட்டுப் பார்த்ததில் காரம் அதிகமாக இருந்தது தெரிந்தது.  கொஞ்சம் தேங்காயை சேர்க்காமல் சிவிடாவைத் தின்னமுடியாத நிலைமை.  சிவ்டாவை கொடுவாரா எடுத்த முயற்சி வீண், என்று அவர்களுக்குத் தோன்றியது. 

ஆகவே, ஒருவர் மற்றவர்களிடம் சொன்னார், "எனக்கு ஒரு யுக்தி (வழிவகை) தோன்றுகிறது.  ஒரு தேங்காயை உடைத்து சிவ்டாவில் கலந்துவிடலாம்.  சிவ்டாவின் அற்புதமான ருசியை அப்பொழுது பாருங்கள்!"

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இப்படியும் இருக்கலாமோ?  சாயி தம் பக்தர்களுக்கு மங்களங்களை விளைவிப்பதற்காக, எங்கெங்கு எவ்வெப்படித் தேவைப்பட்டது அங்கங்கு அவ்வப்படி நாடகமாடி ஆன்மீக போதனையை அளித்தாரோ?

இந்தப் பின்னணியில் ஒரு சிறிய காதை சொல்கிறேன். கதைகேட்பவர்களே, பயபக்தியுடன் கேளுங்கள்.  ஒரு ஞானி மற்றொரு ஞானியை யாரும் சொல்லாமலேயே எவ்வாறு அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள். 

ஒருசமயம், ஸ்ரீ வாசுதேவானந்தா என்ற பெயர் கொண்டவரும், சரஸ்வதி என்னும் துறவிப் பிரிவைச் சார்ந்தவருமான சுவாமி ஒருவர் கோதாவரிக் கரையில் இருக்கும் பிரசித்தி பெற்ற நகரமான ராஜமஹேந்திரபுரத்திற்கு வந்தார். 

அவர் மஹா அந்தர் ஞானி (பிறர் மனம் அறியும் ஆற்றல் படைத்தவர்). கர்ம மார்க்கத்தில் பெரும் அபிமானம் கொண்டவர்.  அவருடைய அகண்ட கீர்த்தி இவ்வுலகில் இன்னும் எதிரொலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. 

செவிவழிச் செய்தியாகப் பரவிய இக் கீர்த்தியைக் கேட்டு, நாந்தேட் நகரத்தில் வசித்துவந்த பிரபல வக்கீல் புண்டலீகராவும் மேலும் சில பக்தர்களும் ஸ்ரீ வாஸுதேவானந்த சரஸ்வதி சுவாமியை தரிசனம் செய்ய நிச்சயத்தினர். 

ஆகவே, தக்க தருணத்தில் ஒரு குழுவாகச் சேர்ந்து ராஜமஹேந்திரபுரம் சென்றடைந்தனர். காலை நேரத்தில் சுவாமியை தரிசிக்க கோதாவரி நதிக்கரைக்குச் சென்றனர். 

நாந்தேடிலிருந்து வந்த குழுவினர் அனைவரும் வைகறைப் பொழுதில் தோத்திர பாடல்களை ஓதியவாறு ஸ்னானம் செய்ய கோதாவரி நதிக்குச் சென்றனர். 

அங்கு சுவாமி நின்றுகொண்டிருந்தந்தைப் பார்த்த அனைவரும் பயபக்தியுடன் சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்தனர். இயல்பான குசலப்பிரசனம் (நலன் கேட்டல்) முடிந்த பிறகு ஷீர்டி பற்றிய பேச்சு எழுந்தது. 

சாயி நாமம் காதில் விழுந்த உடனே, சுவாமி இரண்டு கைகளையும் கூப்பி வணக்கம் தெரிவித்துக்கொண்டு சொன்னார், "அவர் நம் சகோதரர்; பற்றற்றவர்; அவரிடம் நமக்கு எல்லையற்ற பிரேமை உண்டு". 

அங்கிருந்த ஒரு தேங்காயை எடுத்துப் புண்டலீகராவிடம் ஒப்படைத்தவாறு அவர் சொன்னார், "நீங்கள் ஷிர்டிக்கு செல்லும்போது நம் சகோதரரின் பாதகமலங்களில் வந்தனம் செய்தபின், இதைக் காணிக்கையாகச் செலுத்துங்கள். -

"என்னுடைய நமஸ்காரத்தை முழுமையாகத் தெரிவித்து, அவரை இந்த தீனன் என்றும் மறவாதவாறு கிருபைபுரியவேண்டும் என்றும், அவரிடம் எனுக்குள்ள பிரேமை நிரந்தரமாக வளரவேண்டுமென்றும், வேண்டியதாகச் சொல்லுங்கள்.-

"நீங்கள் ஷீர்டி கிராமத்திற்கு மறுபடியும் செல்லும் பொது ஞாபகமாக இதை என் சகோதரருக்கு பயபக்தியுடன் காணிக்கையாகச் செலுத்துங்கள். -

"சுவாமிகளாகிய நாங்கள் யாருக்கும் வந்தனம் செலுத்தக்கூடாது என்பது சாஸ்திர நிபந்தனை. ஆயினும், இந்த நியமத்தைச் சில சமயங்களில் மீறுதல் மங்களம் விளைவிக்கும். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

சிந்தாமணியைக் கொடுத்தாலும், எப்பொழுதும் இருக்கும் கவலைகள் அதிகரிக்கத்தான் செய்யும்.  அந்தச் சிந்தனைக்கெட்டாத தானத்திற்குப் பிரதியாகச் சிந்தாமணியைக் கொடுத்துவிட்டேன் என்று யாராவது நினைத்தால், அவருடைய விவேகமும் விளக்கமும் குழந்தைத்தனமானவை. 

கற்பக விருட்சத்தைக் கொடுத்தால் கடன் தீர்ந்துவிடும் என்று நினைக்கலாம்.  ஆனால், இணையில்லாததும் விகற்பம் இல்லாததுமான தானத்தை அளிப்பதில் சாயி கைதேர்ந்தவர் அல்லரோ!  அதை எப்படித் திரும்பிச் செலுத்த முடியும்?

ஆக, இவற்றுடன் சேர்த்துப் பரிசனவேதியைக் குருவுக்குக் கொடுத்தால், அந்தப் பரிசனவேதி தாழ்ந்த உலோகங்களைப் பொன்னாகத்தான் மாற்றும்.  இது இப்படி இருக்கையில், நாம் குடிப்பதற்கு பிரமானந்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடியவர் அல்லரோ குரு!

காமதேனுவை குருவுக்கு அர்ப்பணம் செய்து குருவின் உபகாரத்திற்குப் பதிலுதவி செய்துவிட்டோம்  என்று நினைத்தால், உழைப்புதான் மிஞ்சும்.  மாறாக, பற்றேதும் இல்லாத குரு அளிப்பவற்றில் உழைப்போ சங்கடங்களோ இரா. 

அகில உலகத்திலும் உள்ள சம்பத்துக்களை குருவுக்கு அர்ப்பணம் செய்து குருவின் உபகாரத்திற்கு கைம்மாறு செய்துவிடலாம் என்று சிலர் விரும்பலாம்.  மாயையைக் கடந்த உண்மைப்பொருளை வழங்குபவருக்கு, மாயையால் விளைந்த பொருளைக் கொடுத்துக் கடனை என்றாவது அடைக்க முடியுமா?

பரமகுருவுக்கு தேகத்தை அர்ப்பணம் செய்வோமென்றால், அதுவும் கேவலம் அழியக்கூடிய பொருள். ஜீவனை சரணடையச் செய்தாலும், அது இயல்பிலேயே மித்தியம் (பொய்). 

சத்குரு  சத்தியவஸ்துவை (உண்மைப்பொருளை)  வழங்குபவர்.  அவருக்கு மித்தியவஸ்துக்களை (பொய்யான பொருள்களை) அர்ப்பணம் செய்து எப்படிப் பிரதியுதவி செய்ய முடியும்?இது இயலாத காரியம் அன்றோ?

ஆதலின், அனன்னியமானதும் பூரணமானதுமான சிரத்தையுடன், சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம் செய்து, சத் குருவின் பாதங்களில் தலையைச் சாய்த்து, அவர் செய்த அருட்செயல்களை மனத்தில் இருத்தி அவரை வழிபடுவோமாக. 

குரு செய்த அருட்செயல்களை அகண்டமாக (இடையறாது) நினைவில் கொள்வதே சிஷ்யனுக்கு அணிகலன். கைம்மாறு செய்ய முயலும் சிஷ்யர்கள் தங்களுடைய சுகத்தை இழப்பர்!

கதைகளை இதுவரை கேட்டவர்கள் மேலும் கேட்கத் தாகம் கொண்டுள்ளனர்.  அவர்களுடைய பூரணமான விஷய ஆர்வத்தையும் பரபரப்பையும் காணும் நான், இப்பொழுது இன்னொரு காதையையும் சொல்கிறேன். 

சம்சாரிகளுக்குச் சமமாக, ஞானியரும் தம் சுற்றத்தின் மீதான பிரேமையை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.  அதாவது, உலக மக்களை ஒன்று சேர்ப்பதிலும் நல்வழிப் படுத்துதலிலும், அவர்கள் நேரம் தவறாது செயல்படுவதை சூக்குமமாக தெரிவிக்கின்றனர். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

எண்ணற்ற சாதகப் பறவைகள் மேகத்துக்காக ஏங்குகின்றன; ஆயினும், அத்தனை சாதகப் பறவைகளுக்கும் கிடைக்கக்கூடிய மேகம் ஒன்றே.  அதுபோலவே, அவருக்கு அநேக பக்தர்கள் உள்ளனர்;  ஆயினும், தந்தையும் தாயும் ஆனவர் அவர் ஒருவரே. 

எவரெவர்கள் ஸத்பாவத்துடனும் இயல்பாகவும் சரணடைகிறார்களோ, அவரவர்களுடைய மானத்தை ரட்சித்து மட்டுமல்லாமல் வேலைகளையும் வெற்றிகரமாக முடித்து வைக்கிறார்.  இதை இன்றும் (மஹாசமாதி அடைந்த பிறகும்) பிரத்யட்சமாகக் (கண்கூடாகக்) காணலாம். 

இவ்வுலகில் எந்தெந்தப் பிராணிகள் உயிருடனும் இருக்கின்றனவோ, அவை அனைத்திற்கும் மரணம் முடிவை உண்டாக்கும்.  ஆயினும், சாயி, தீக்ஷிதருக்கு அபயம் அளித்தார், "உம்மை நான் ஓர் ஆகாயவிமானத்தில் அழைத்துச் செல்கிறேன்."

சாயி எவ்விதமாக வாக்களித்தரோ, அவ்விதமாகவே தீக்ஷிதரின் அந்தம் (முடிவு)  ஏற்பட்டது.  சாயியின் குணநலன்களைப் பாடிக்கொண்டே  தீக்ஷிதர் உயிர்நீத்தார். இதை நான் என்னுடைய கண்களாலேயே பார்த்தேன். 

நாங்கள் இருவரும் ஒரு ரயில்வண்டியில் அமர்ந்து சமர்த்த சாயியின் பெருமைகளைப் பரஸ்பரம் பேசிக்கொண்டே பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, யாரோ அவரைச் சட்டென்று ஓர் ஆகாயவிமானத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றதுபோல் தோன்றியது. 

சரியான சந்தர்பத்தைச் சட்டெனப் பயன்படுத்தித் தம்முடைய தலையை என் தோளின்மேல் சாய்த்தவாறு, எதிர்பாராதவிதமாக ஆகாயவிமானத்தில் ஏறி தீக்ஷிதர் எல்லையற்ற சுகத்தை அடைந்தார். 

முக்கவோ முனகவோ இல்லை; தொண்டையில் 'கர்புர்' என்று இழுக்கவுமில்லை;  வலி ஏதும் இல்லை. எல்லாரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே, பேசிக்கொண்டிருந்தவரின் உடல் அசைவற்றுப் போயிற்று. 

இவ்விதமாக, மனிதர்கள் வாழும் இப்பூமியை உதறிவிட்டு, நிஜமான ரூபமும் நிஜமான ஜோதியும் கிடைத்த காரணத்தால், ஆகாயமார்க்கத்தில் சென்று பரஞ்சோதியுடன் இரண்டற கலந்துவிட்டார். 

உயிர் பிரியும் தருவாயில் சாயிபாத தியானத்தில் லயித்திருந்ததால், அவருடைய தேகாபிமானமும் முழுவதுமாக துறக்கப்பட்டது.  மனம் ஒருமைப்பட்ட நிலையில், தேகத்தைப் பூரணமாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணம் செய்தார். 

1926 ஆம் ஆண்டு ஆனிமாதத்துத் தேய்பிறை ஏகாதசி நாளன்று, இந்தக் கர்மபூமியை விடுத்து பிரம்மபதம் அடைந்தார் தீக்ஷிதர். 

அவர் மரணமடைந்தார் என்றோ, ஆகாயவிமானத்தில் ஏறிச் சென்று விட்டார் என்றோ சொல்லலாம். ஆனால், அவர் சாயி பாதங்களில் இரண்டற கலந்துவிட்டார். இதை சாயிபக்தர்கள் அனைவரும் பிரமாணமாக ஏற்றுக்கொள்வர். 

இம்மாதிரியான உபகாரத்திற்கு கைம்மாறு செய்துவிடமுடியும் என்று நினைப்பவன் முழுமையான அபக்தன் (பக்தியே இல்லாதவன்). ஏனெனில், இக் கடனைக் கண்ணுக்குத் தெரியும் எப்பொருளையும் கொடுத்துக் கனவிலும் அடைக்கமுடியாது. 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

அப்பொழுது, ரயில் நிலையத்தில் நானா சாஹேப் சார்ந்தோர்கரை கண்ட தீக்ஷிதர் ஆனந்தத்தால் நிரம்பினார்.  இருவரும் சற்றும் எதிர்பாராதவிதமாக சந்தித்தனர். 

சாந்தோர்க்கரும் பாபாவை தரிசனம் செய்வதற்காக ஷிர்டிக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார். விரும்பிக் கேட்காதததும் எதிர்பாராததுமான இந்த யோகத்தால் மூவரும் வியப்பிலாழ்ந்தனர். 

பின்னர், மூவரும் ஒரு குதிரை வண்டியை அமர்த்திக்கொண்டு உரையாடியவாறே கிளம்பினர். வழியில் கோதாவரி நதியில் ஸ்நானம் செய்தனர். இவ்வாறாக, மூவரும் புனித ஷிர்டிக்கு வந்து சேர்ந்தனர். 

பின்னர், சாயியை தரிசனம் செய்தபோது தீக்ஷிதரின் மனம் உருகியது; கண்கள் குளமாயின; சுயானந்த வெள்ளம் பெருகியது. 

சாயி ஸ்பஷ்டமாக (தெளிவாகச்) சொன்னார், "நானும் உங்களைப் பார்க்க காத்துக்கொண்டிருந்தேன். உங்களை சந்திக்க சாம்யாவை  (மாதவ்ராவ் தேஷ்பாண்டே) நேராக அஹமத் நகருக்கு அனுப்பினேன்." இதைக் கேட்ட,-

தீக்ஷிதரின் உடல் மயிர்கூச்செறிந்தது; கண்ணீர்ப் பெருக்கால் தொண்டை அடைத்தது; மனத்தில் ஆனந்த அலைகள் பொங்கின; எல்லா அங்கங்களும் வியர்த்துகொட்டின; 

தேகம் சூக்குமமாக நடுங்கியது. மனம் சுயானந்தத்தில் மூழ்கியது. ஆனந்தத்தின் கனத்தைத் தாங்கமுடியாமல் கண்கள் பாதி மூடிக்கொண்டன:

"இன்று நான் பார்வை பெற்ற பயனை அடைந்தேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே தீக்ஷிதர் பாபாவின் பாதங்களை பற்றினார். அவருடைய மனம், பெரும்பாக்கியம் பெற்றதை உணர்ந்தது.  அவர் அடைந்த ஆனந்தத்திற்கு சிருஷ்டியில் சமானம் ஏதும் இல்லை. 

பல ஆண்டுகள் கடந்தன. சாயி பாதங்களின் மீது தவம் வளர்ந்தது. சாயியின் பூரணமான கிருபையை சம்பாதித்தார். உடலை சேவைக்கு அர்ப்பணம் செய்தார். 

சேவையை சாங்கோபாங்கமாகச் (முழுமையாகச்) செய்வதற்காக ஷிர்டியில் ஓர் ஆசிரமும் கட்டினார்.  பல ஆண்டுகள் ஷிர்டியில் வாழ்ந்து சாயியின் மஹிமையைப் பரப்பினார். 

சாராம்சம் என்னவென்றால், சாயியை தரிசனம் செய்ய ஆசைப்படுபவரின் விருப்பம் நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்படும்.  சாயி, பக்தர் இளைப்பாறும் பூஞ்சோலை; பக்தர்களுக்குப் பரம சுகத்தை அளிப்பவர். 

சந்திரனை நாடும் சகோரப் பறவைகள் அபரிமிதம் (ஏராளம், ஏராளம்).  ஆனால், நட்சத்திர நாதனாகிய சந்திரன், ஒருவனே.  அதுபோலவே, ஓர் அன்னைக்குப் பல மகன்கள் இருக்கலாம்.  ஆயினும், அவர்கள் அனைவர்க்கும் அன்னை ஒருத்தியே. 

சூரியனுக்கு அளவற்ற தாமரைகள்; ஆயினும் எல்லாத் தாமரைகளுக்கும் இருப்பது ஒரு சூரியனே. சாயிபக்தர்களுக்குக் கணக்கே இல்லை; ஆயினும், அவர் ஒருவரே அனைவர்க்கும் பிதாவும் பரமகுருவும்.