ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

51 .  மூன்று பக்தர்களின் விருத்தாந்தம் 

ஓம் ஸ்ரீ விநாயகனே போற்றி! ஸ்ரீ சரஸ்வதியே போற்றி!
ஸ்ரீ குருமஹாராஜனே போற்றி! குலதேவதைக்கும் ஸ்ரீ சீதாராமச்சந்திரனுக்கும் 
என்னுடைய பணிவான வணக்கங்கள். பூஜ்யகுரு ஸ்ரீ சாயிநாதனை 
பக்தியுடன் சிரம் தாழ்த்தி வணங்குகிறேன். 

பக்தர்களின் ஆதாரமான சாயியே, ஜய ஜய! கீதையின் பொருளைப் பிரகாசப்படுத்திய குருவரரே (பரமகுருவே), எல்லா சித்திகளையும் அளிக்கும் கொடைவள்ளலே எனக்குக் கிருபை காட்டுவீராக! 

உஷ்ணத்தை சமனம் செய்ய மலையகிரியில் (மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைகளில்) சந்தனம் விளைகிறது. மேலும் உலகமக்களுக்கு சுகத்தை அளிப்பதற்காக மேகங்கள் பூமியின்மேல் மழையாகப் பொழிகின்றன. 

தேவர்களைப் பூஜை பண்ணுவதற்காக எவ்வாறு வசந்தகாலத்தில் பூக்கள் ஏராளமாக மலர்கின்றனவோ, அவ்வாறே, கேட்பவர்களைத் திருப்தி செய்வதற்காக மேலும் ஒரு கதைத் தொடர் உருவாகிறது. 

ஒரே ஒரு முறையானாலும், இந்த சாயி சரித்திரத்தை கேட்பவர்கள், சொல்பவர்கள் இரு சாராரும் பவித்திரமானவர்கள்.  கேட்பவர்களின் காதுகள் தூய்மையடைகின்றன. சொல்பவர்களின் வாக்குத் தூய்மையடைகிறது. 

கடந்த அத்தியாயத்தில், 'தத்வித்தி ப்ரணிபாதனே ' என்று ஆரம்பிக்கும் சுலோகத்தில் நிரூபணம் மூலமாக, அஞ்ஞானத்தை அழித்துவிட்டால் ஞானம் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பது விளக்கப்பட்டது. 

பகவத் கீதையை முடிக்கும்  தருவாயில், பதினெட்டாவது அத்தியாயத்தின் முடிவில், எழுபத்திரண்டாவது சுலோகத்தில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனைக் கேட்கிறார். 

"பார்த்தா (அர்ஜுனா), ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் இதுவரை நான் செய்த பிரவசனம் கேட்கப்பட்டதா? தனஞ்சயா, உன்னுடைய அஞ்ஞானத்திலிருந்து விளைந்த குழப்பம் அழிந்ததா?" தெளிவாகக் கேட்கப்பட்ட கேள்வி இதுவே.  "நீ ஞானம் பெற்றாயா?"  என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கேட்கவில்லை. 

அர்ஜுனனின் பதிலும் அதுபோலவே அமைந்தது. "அச்சுதா, மோகம் அழிந்துவிட்டது.  உமது அருளால் எனக்கு நினைவு வந்துள்ளது. ஐயங்கள் அகன்று உறுதியாக இருக்கிறேன். உமது சொற்படி செய்வேன்" என்று அர்ஜுனன் பதிலளித்தான். ஞானம் பெற்றேன் என்று சொல்லவில்லை; மோகம் ஒழிந்துவிட்டது என்றே பதில் சொன்னான். 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

ஆகவே, இந் நூலின் ஆசிரியன் நான் அல்லேன்.  என்னுடைய செய்கையால் இங்கு யாரும் சிரமப்படவில்லை.  'சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்' என்று நான் கதை கேட்டவர்களை வேண்டினால், நூல் செய்த பெருமை என் தலையில் விழும்!

இங்கு, எந்த பூஷணமும் என்னைச் சாராது; தூஷணமும் (நுந்தையும்)  என்னைச் சாராது. எதற்கு சாயியே கர்த்தாவோ, அந்த விஷயம் சம்பூர்ணம் ஆகிறது. 

சாயியின் அனுமதியைப் பெற்றபின், அஞ்ஞானத்தைப் பற்றிய இந்த விவரணத்தை எல்லாரும் கேட்பதற்காக, அவர் எவ்வாறு எனக்கு விளக்கினாரோ அவ்வாறே நான் எழுதியிருக்கிறேன். 

தம்முடைய வைபவத்தையும் பிரதாபத்தையும் கௌரவத்தையும் வெளிப்படுத்துவதற்காக, குருதேவர், தாமே அடியேன் மனத்தில் புகுந்து இவ்விஷயத்தின் (அஞ்ஞானத்தின்) நுணுக்கங்களைப் பிரகாசப்படுத்தினார். 

இக் காவியத்தைச் சிலர் தூஷணம் (நிந்தை) செய்யலாம்.  சிலர் இதை எனக்குப் பெருமை சேர்க்கும் பூஷணமாகக் (அணிகலனாகக்) கருதலாம்.  எது எப்படியிருப்பினும் , இரு சாராருமே என்னுடைய வந்தனத்திற்கு உரியவர்கள்;  அவர்கள் அனைவரும் நாராயணரின் வடிவங்கள். 

தம் பக்தர்களின் உயர்ந்த நன்மைக்காக, சாயி தம்முடைய சரித்திரத்தைத் தாமே நிர்மாணம் செய்தார்.  ஹேமாடின் கையைத் தம் கையால் பிடித்துக்கொண்டு தம்முடைய காதையை எழுதவைத்தார். 

சரீரத்தை அவர் ஏற்றுக்கொண்டது உலகத்திற்கு அனுக்கிரஹம் செய்வதற்காக; குதர்க்கத்தையும் துராக்கிரஹத்தையும் (வன்முறையையும்) அழிப்பதற்காக;  உலக மக்களுக்கு நற்பாதை காட்டி ரட்சிப்பதற்காக. 

ஹேமாட் அவருடைய பாதங்களில் அனன்னிய (வேறெதிலும் நாட்டமில்லாத)  பாவத்துடன் விழுந்து வணங்குகின்றேன்.  தொடரப்போகும் சுவை மிகுந்த கதைகளை ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் கேட்குமாறு கதைகேட்பவர்களை வேண்டுகிறேன். 

எல்லாருக்கும் க்ஷேமம் உண்டாகட்டும்!  ஞானிகளாலும் சான்றோர்களாலும் உணர்வூட்டப்பட்டு, சாயிபக்தன் ஹேமாட் பந்தால் இயற்றப்பட்ட, 'ஸ்ரீ சமர்த்த சாயி சத் சரித்திரம்' என்னும் காவியத்தில், 'அஞ்ஞானத்தை அழித்தல்' என்னும் ஐம்பதாவது அத்தியாயம் முற்றும். 

ஸ்ரீ சத் குரு சாயிநாதருக்கு அர்ப்பணம் ஆகட்டும். 

சுபம் உண்டாகட்டும். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இங்கு, வெறும் சொற்பொழிவு உதவாது;  வேதங்களை முழுக்க முழுக்க மனப்பாடம் செய்வதும் உதவாது; நூல் பல கற்கப் பயன்படும் மேதையும் உதவாது; நூல் பல கற்றவர்களிடமிருந்து பெறும் கேள்வி அறிவும் உதவாது. 

சொற்களிலிருந்து அவற்றின் பொருளைத்தான் அறிய முடியும்.  அவற்றின் மூலமாக வஸ்து விஞ்ஞானத்தை (இறைவனது உண்மைத் தன்மையை) எப்படி அறிய முடியும்?  புத்தி அதிவிவேகமுடையது.  ஆனால்,  இறைவனோ புத்தியின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டவன். 

சுருதிகள் (வேதங்கள்) பேராவலுடன் முயன்று இறைவனைத் தேடின;  ஆயினும் வஸ்து (இறைவன்)இருக்கும் இடத்தைக் காணமுடியவில்லை.  இதுவே வஸ்துவின் வைபவம் (பெருமை). புத்திசக்தியால் ஓர் எல்லைக்குமேல் செல்ல இயலாது. 

வஸ்துவைப்பற்றி ஆறுசாஸ்திரங்களும் ஒன்றுகூடி, வாதங்களும் பிரதிவாதங்களும் செய்து சோர்வடைந்தன.  ஆத்மவஸ்துவோ தான் இருக்கும் இடத்திலேயே இருந்தது.  சொற்களால் அதை புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. 

அதன் முன்னிலையில், பெரும் பண்டிதர்களும் சூரியவெளிச்சத்தில் இருக்கும் விளக்குப்பூச்சிபோல் ஒளியிழந்துவிடுவர்.  ஒருமுறை வஸ்துவை அடைந்துவிட்டால் எல்லா சப்தஜாலங்களும் (சொற்சிலம்பங்களும்) அடங்கிவிடும். 

பாருங்கள்! இவ்வுலகில், இரவின் இருட்டில், அனைத்து வேலைகளும் விளக்கொளியின் உதவிகொண்டு செய்யப்படுகின்றன.  சூரியன் உதித்தபின் விளக்கு யாருக்கு வேண்டும்?

இவ்வாறாக, பேசும் சக்திக்கு உட்படாத விஷயத்தை உபதேசம் செய்வது எப்படி?  இக் காரணத்தால், உருவகக் கதை சொல்பவரின் நோக்கம் அஞ்ஞானத்தை அகற்றுவதாகவே இருக்க வேண்டும். 

'இருப்பது ஒன்றே' என்னும் புத்தியுடன் செயல்பட்டு உபாசனை (தீவிர வழிபாடு)செய்பவருக்கே ஆத்மா பிரசன்னமாகிறது.  உண்மையான தத்துவப் பிரகாசத்தை அளித்துத் தன்னை நெருங்க உபாசகரை அனுமதிக்கிறது. 

ஆத்மாவையே பரமாத்வாக தியானம் செய்து, இரண்டும் ஒன்றே என்ற சிந்தனையில் திளைத்தவாறு எவர் உபாசனை செய்கிறாரோ, அவருக்கு ஆத்மா பிரசன்னமாகிறது (காட்சியளிக்கிறது)

ஆத்மாவுக்கு வேறு வழியே இல்லை. அது பிரசன்னம் ஆகியே தீரவேண்டும்.  சாதகர் தமக்குள்ளேயே  தேடுகிறார் என்பதைக் காணும் ஆத்மா, அவருக்குக் கிருபை செய்கிறது. 

ஒரு சமயச் சொற்பொழிவுத்தொடரை முடிக்கும் தருவாயில், கேட்டதால் ஏற்பட்ட சிரமத்திற்காக தம்மை மன்னிக்கும்படி சொற்பொழிவாளர் சபையை வேண்டுவார்.  இது சான்றோர்களால் எங்கும் அனுசரிக்கப்படும் சம்பிரதாயம். 

ஆனால், சத் சரித்திரத்திற்கு இந்தத் தொன்றுதொட்ட வழக்கம் பொருந்தாது.  இதை ஆக்கிய பெருமை என்னைச் சாராது.  பேனாவை என்னுடைய கையில் கொடுத்து, சாயி தம்முடைய சரித்திரத்தைத் தாமே எழுதிக்கொண்டார். 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

பாக்கெட்டில் இருக்கும் டார்ச்சு விளக்கில் மின்சார விசையைப் பாயச்செய்தால், அஞ்ஞானம் மறைந்து உண்மையான சொரூபம் வெளிப்படுகிறது.  பாம்பென்னும் மாயத் தோற்றம் விலகிவிடுகிறது. 

ஆகவே, அஞ்ஞானத்தால் ஏற்படக்கூடிய அபாயத்தை விலக்க, உபதேசமே உபாயம்.  ஞானிகள் அதன்பொருட்டே அஞ்ஞானம் எது என்பதை உபதேசம் செய்வதில் தங்களுடைய உடல்களைத் தேய்க்கின்றனர். 

உலகவாழ்வில் ஏற்படும் நல்லதும் கெட்டதுமான நிகழ்வுகளுக்கு அஞ்ஞானத்தால் நாம் செய்த பலவினைகளே காரணம்.  இதனை முதலிலேயே அறியவேண்டியது அவசியம். 

'சத்யம் ஞானம் அனந்தம் ப்ரம்ம.' (முழுமுதற்பொருள் சத்தியமானது; ஞானமயமானது; என்றும் நிலைத்திருப்பது) மாயையும் அவித்யையும் மற்றவை அனைத்தும் பிரமைகள்.  எப்பொழுது பிரம்மைகள் விலக்கப்படுகின்றனவோ, அப்பொழுதுதான் ஞானத்தைப்பற்றிய குழப்பங்கள் அகலும். 

தேகாபிமானத்தை ஜெயிக்காத மனிதரை ஞானமுள்ளவர் என்று யார் சொல்லுவார்? அபிமானத்தின் (பற்றின்) அதிஷ்டானத்திற்கு (நிலைக்களத்திற்கு), 'அஞ்ஞானமே உருவானது' என்று பெயர். 

நாம் காணும் இந்த வசீகரமான உலகம் மாயையால் நிறைந்தது என்றும், மாயையில் மூழ்கியது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வுலகுக்கு மூலாதாரம் அஞ்ஞானமே. 

உலகம் அஞ்ஞானத்தால் உற்பத்தி ஆகியது;  அதன் வைபவமும் அஞ்ஞானத்தால் விளைந்ததே. இருப்பது ஒன்றே எனினும், அநேக வஸ்துக்கள் இருக்கின்றன என்னும் உணர்வின் விளைநிலம் அஞ்ஞானமே. 

ஒளியும் இருளும் கலக்கும் அந்திநேரத்தில், போகும் வழியில் இருக்கும் கயிறு பாம்பாகத் தெரிகிறது.  இருப்பது கயிறானாலும் பாம்புபோலத் தெரிந்து பெரும்பயத்தை விளைவிக்கிறது. 

பாம்பென்னும் தோற்றத்தை உண்டுபண்ணுவது ஞானத்தை மறைக்கும் அஞ்ஞானமே.  அந்த அஞ்ஞானத்தை அகற்றாத வரையில் மனம் பயத்திலிருந்து விடுபடாது. 

சிலருக்குப் பூமாலையாக தெரிகிறது; சிலருடைய கண்களுக்குக் குச்சியாகத் தெரிகிறது. இவ்வாறே சகலமான பொருள்களும் தெரிகின்றன. அனைத்தும் பிரமையின் எல்லையற்ற விளைவுகளே. 

ஆகம வசனங்களை (வேதசாஸ்திரங்களை) அனுசரித்துச் சிரத்தையுடன் செயல்புரியும் ஆஸ்திகரே பிரம்ம ஞானம் பெறத் தகுதியுள்ளவர்.  நாஸ்திகர் எத்தனை ஜன்மங்கள் எடுத்தாலும் அதை பெற இயலாது. 

இவ்வுலகை விபரீதமாகப் (எல்லாப் பொருள்களிலும் இறைவன் உறைகின்றான் என்பதை ஏற்காமல் ) பார்ப்பவர்கள் பிரம்மை பிடித்தவர்கள்.  இவர்களால் ஜனனமரணச் சுழலிருந்து விடுபடமுடியாது.  ஆன்மீக நாட்டமுடைய சான்றோர்களால் சுலபமாக அடையக்கூடிய பிரம்ம தத்துவம், இவர்களுக்கு எட்டாக்கனி. 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

அவர்கள், 'நான் சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன், பேரறிவு படைத்தவன், எனக்கு நிகர் எவரும் இல்லை' என்று தமக்குள்ளே மிகச் செருக்குற்று வாழ்வதால் எப்பொழுதும் நிம்மதியின்றி வாழ்கின்றனர். 

இதற்கே, மாயை என்றும், அஞ்ஞானம் என்றும், அவித்யை என்றும், பிரதான தத்துவம் என்றும் பெயர்.  இதையே ஞானியர் ஆரம்பத்தில் எடுத்தெறிகின்றனர். பின்னர் ஞானத்தை மேலெழும்படி செய்கின்றனர். 

ஞானம் சுயஞ்சோதி.  அதற்கு உபதேசம் ஏதும் தேவையில்லை. அஞ்ஞானம் விலக்கப்பட்டுவிட்டால், ஞானத்தின் ஜோதி தானாகவே வெளிப்படுகிறது. 

மின்னும் ரத்தினம் ஒன்று குப்பையில் புதைந்து போய் ஆண்டுகள் பல உருண்டோடிவிட்டால் அதைப்பற்றிய நினைவும் மறைந்துவிடுகிறது. 

பிற்காலத்தில், கர்மமும் தர்மமும் ஒன்றுகூடிய அதிருஷ்டசாலியின் கையில் அது அகப்படும்.  குப்பையில் புதைந்து கிடந்ததால் அது தன்னுடைய பிரகாசத்தை இழந்துவிட்டது போல் தோன்றலாம். 

ஆயினும், அழுக்கை அகற்றிச் சுத்தம் செய்தவுடன் ரத்தினம் தன்னுடைய சுயம்பிரகாசத்தை திரும்பப் பெற்றுவிடும். ஞானத்தின் நிலையம் அவ்வாறே. 

அழுக்கும் புழுதியும் அஞ்ஞானம். இந்த அஞ்ஞானமே ஞானத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டிருந்தது.  அழுக்கை விலக்கிவிட்டால் ரத்தினம் இயல்பாகவே மின்னும். 

நித்தியமான வாஸ்து எது?  அநித்தியம் எது? இது சம்பந்தமான விவேகமே பாவத் செயல்களை நாசம் செய்கிறது.  தூய்மையையும் நற்குணங்களையும் அளிக்கிறது.  இவ்விவேகமே ஞானத்தையும் மலர்ச்சி செய்கிறது. 

இவ்வுலகம் மாயையின் சந்தை.  அசலும் போலியுமான பொருள்கள் அபாரம்.  போலியை அசல் என்று நம்பிப் பொருள்களை வாங்கும் மனிதர்களும் அநேகம். 

அசலையும் போலியையும் அடையாளம் கண்டுகொள்வதில், திறமைமிக்கவர்களும் தடுமாறுகின்றனர்.  ஆகவே, வஞ்சத்தின் லட்சணங்களை (அடையாளங்களைப்) புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது. 

இதற்கென்றே ஒரு நிபுணரைத் துணையாகக் கொள்ளவேண்டும்.  அவர் (சத் குரு),  போலி  எவ்வாறு அசல்போலத் தோற்றமளிக்கிறது என்பதை, பார்த்தவுடனே காட்டிக்கொடுப்பார்.  அஞ்ஞானம் இவ்வாறாக அழியும். 

அஞ்ஞானம் அகன்றபின் ஞானமே மிஞ்சும்.  இயல்பாகவே மாயை நீங்கிவிடும். மீதியிருப்பது உண்மையான வஸ்து என்றறிக.  பிரத்யட்சத்திற்கு (கண்ணெதிரில் காண்பதற்குப்) பிரமாணம் தேவையில்லை. 

புத்தியின் கண் பிரகாசமாக இருக்கிறது. ஆயினும், அது கற்பனை என்னும் இருளால் மூடப்பட்டிருக்கிறது.  இந்த இருள் உபதேசத்தால் விலகுகிறது.  பின்னர் மிஞ்சியிருப்பது முழுவதும் ஞானமே. 

வழியில் நாம் பார்க்கும் பொருள் உண்மையில் ஒரு மலர்மாலை.  ஆயினும், அந்திமயங்கும் நேரத்தில் அது ஒரு பாம்புபோலத் தெரிகிறது.  இதற்குக் காரணம் அஞ்ஞானப் படலமே.

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

ஆதியில் அது புலன்களின் உணர்வுக்கு அப்பாற்பட்ட பொருளாக இருந்தது.  ஆயினும், பேசும் சக்தி அதை புத்தியால் கிரஹிக்க கூடிய பொருளாக மாற்றியது.  அதன் பிறகே அது மனத்துள் புகுந்து ஓங்காரமாக வெளிப்பட்டது. 

எவர் ஓங்கார பிரம்மத்தை தியானம் செய்தவாறு இறைவனை நினைத்துக்கொண்டே தேகத்தை உதறுகிறாரோ, அவர் பிறவி எடுத்ததன் பயனை அடைகிறார். 

ஓங்காரமென்னும் ஒலிவடிவ பிரம்மத்தின் மூலமாகத் தோன்றாநிலையில், இருந்த பொருள் தன்னையே தோற்றுவித்துக்கொண்டது.  தோன்றாநிலையிலிருந்த பொருளிலிருந்து 'மஹத்' தத்துவம் (அறிவுத் தத்துவம்) தோன்றியது.  தன்னுடன் அஹம்பாவத்தையும் (நான் என்னும் எண்ணம் - உள்ளச் செருக்கு) கொணர்ந்தது!

அஹங்காரத்தில் பஞ்சதன்மாத்திரைகள் இருக்கின்றன. அவற்றிலிருந்து பஞ்ச பூதங்கள் வெளிவருகின்றன.  பஞ்ச பூதங்களின் வயிற்றிலிருந்து இவ்வுலகம் பிறக்கிறது. 

நாம் இவ்வுலகத்தில் காணும் உருவங்களும் லட்சணங்களும், அஞ்ஞானம் மாயை இவற்றின் வெளிப்பாடுகளே.  அஞ்ஞானத்தை அழிக்கும் நிமித்தம், அதைப்பற்றி விவரிப்பது அவசியமாகிறது. 

மிகத் தூயதும் நிர்மலமானதுமான ஆத்மாவின் சுய சொரூபத்தையும் அதிலிருந்து வேறுபட்ட சபலையும் கலக்க முடியாது. 

லட்சிய பிரம்மம் வேறுபட்டது என அறியவும்.  அது, வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடிந்த ப்ரம்மத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதாகும்.  ஆதலால்,  இந்த அஞ்ஞானத் திரைகள் உபதேச பலத்தால் அகற்றப்படவேண்டும். 

தூக்கத்தில் ஏற்படும் கனவின்போது கண்கள் மூடியிருந்த போதிலும், மனம் மூன்று உலகங்களையும் சுற்றிவருகிறது.  இவை அனைத்திற்கும் அஞ்ஞானமே காரணம். 

ஒரு பொருள் பார்ப்பதற்கு ஒன்றாகத் தெரிகிறது.  ஆனால், உண்மையில் அது வேறொரு பொருள். உண்மையில் கயிறு; ஆனால், கண்ணுக்குத் தென்படுவது பாம்பு! தன்னுள் வெள்ளி இருப்பதுபோலக் கிளிஞ்சல் தோற்றமளிக்கிறது அன்றோ! 

காண்பது சூரியனின் ஒளிகிரணங்களைத்தான்.  ஆயினும், மக்கள் அதைக் கானல் நீர் என்று சொல்கின்றனர்.  இது மாயையின் விளையாட்டு.  இதன் எதிரில் ஞானிகளும் பலமிழந்து விடுகின்றனர். 

ஒரு தீவட்டியைக் கையிலேந்தி வேகமாக யாராவது சுழற்றினால், அக்கினி வட்டம் போன்ற ஒரு தோற்றம் உருவாகிறது.  இதுவும் மாயையின் விளையாட்டு. 

உண்மையில் அது ஒரு தீப்பந்தம்.  சக்கர உருவில் தீ இருப்பதற்கு இடமேயில்லை.  அதுபோலவே, மாயையும் மோகமும் சேர்ந்துகொண்டு தேவையில்லாத இந்த உலகியல் வாழ்வை உற்பத்தி செய்திருக்கின்றன. 

இவ்வாறான நிர்த்தாரணத்தால் பிரம்மையை ஒட்டிவிட்டால், உலகியல் வாழ்வு நொடிப்பொழுதில் மங்கிப்போகிறது.  'நான் இவ்வுடல்தான்' என் வீடு' 'என் மனைவி' ஆகியன எல்லாம் ஒரு பயனற்ற பயிற்சியின் தாழ்நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றன. 

புத்திரன், ஆடுமாடுகள் போன்ற ஆசாபாசங்களால் முழுக்க முழுக்க சிக்கிக்கொண்டவர்கள், தங்களைப் பண்டிதர்களென்றும் ஞானிகளென்றும் சொல்லிக் கொண்டாலும், லவலேசமும் (சிறிதளவும்) சுகமடையமாட்டார்கள். 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

பஞ்சீகரணம் (ஐம்பூதக் கூறுகளின் சேர்க்கை) என்று எது அழைக்கப்படுகிறதோ அது மாயையின் ரூபதரிசனம்.  அதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுவன அத்யாரோபம்! அபவாதம் என்னும் இரண்டு தத்துவங்களே. 

பஞ்சபூதங்கள் ஒன்றோடொன்று கலக்காத நிலையில், பஞ்சதன்மாத்திரைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.  இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் புத்தியையும் ஆத்மாவின் சூக்கும சரீரத்தையும் பிராணனுடன் ஒன்றுசேர்ப்பதே அவற்றின் செயல். 

பஞ்ச பூதங்களும் ஒன்று சேர்ந்த நிலையைப் பாருங்கள்.  அந் நிலையில்தான் விராட்புருஷன் உதயமானான். பரமாத்மாவின் ஸ்தூல தேகத்தையே (பருவுடலையே) ஞானியர் விராட்புருஷன் என்று அழைக்கின்றனர். 

பருவுடல், சூக்குமவுடல் ஆகிய மனத்தோற்றங்களுக்கு காரணம், சுயசொரூபம் பற்றிய அஞ்ஞானமே.  பருவுடல், அனைத்துப் படைப்பிற்கும் ஆதாரமான பொருளிலிருந்த தோன்றியது என்பதையும் உடலுக்குக் காரணம் ஆத்மாவே என்பதையும் அறிவீர்களாக. 

கியாதிபெற்ற (புகழ்பெற்ற)  காரண சரீரம் (ஐம்பூதச் சேர்க்கையால் பருவுடலுக்குக் காரணமாயுள்ள நுண்ணுடல்) சைதன்னியத்தின் பிரதிபிம்பமே.  அது கேவலம் அஞ்ஞானத்தால் விளைந்தது.  அதன் உண்மையான பெயர், அனைத்துப் படைப்பிற்கும் ஆதாரமான பொருளின் தோன்றாநிலை என்பதே. 

இதற்கு காரணம் ஆத்மா பற்றிய அஞ்ஞானமே.  ஆத்மா, அவயங்களுடன் சேர்ந்ததும் இல்லை; சேராததும் இல்லை; இரண்டுமே இல்லை. பிரம்மமும் ஆத்மாவும் ஒன்றே எனும் ஞானத்தால்தான் இந்த தேகத்தை அழிக்க முடியும். 

தன்னில் மூழ்கியிருப்பதே மோட்சம்.  இதைத் தவிர மோட்சம் ஏதும் இல்லை.  தன்னை அறிவதே மோட்சம்!

பிரம்மமும் ஆத்மாவும் ஒன்றேயெனும் ஞானத்தால்தான் அஞ்ஞானத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.  ஆகவே, அஞ்ஞானம் எது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அதுபற்றிய விவரணம் அவசியமாகிறது. 

அஞ்ஞானத்தால் சபல் விளைந்தது.  சபல் (பல வர்ணங்களால் சாயம் பூசப்பட்ட நிலை என்று பொருள்) பிரம்மத்திற்கு மாறுபாட்டைக் கொணர்ந்தது.  பிரம்மம், 'சத்' என்று பெயரிடப்பட்டது.  இவ்வாறாக அது பேசுவதற்கு உரிய பொருளாகியது!