ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இங்கு, யாகம் செய்பவர் எஜமானர்.  அவர் அஞ்ஞானத்தைத் தீயில் நெய்யாகப் பொழிகிறார்.  ஆத்மானந்தத்தில் அவர் மூழ்குவதே அவபிரத ஸ்நானம் (வேள்வியை வெற்றிகரமாக முடித்த பின் செய்யும் நீராடுகை)

தாத்பர்யம் என்னவென்றால், அஞ்ஞானம் என்னும் நெய் இல்லாது, ஞானமெனும் அக்கினியைத் தூண்ட முடியாது.  இத் தீயால் ஜீவேசுவர பேதத்தை அழித்தால்தான், அபேத ஞானம் (ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்றே எனும் ஞானம்) வெளிப்படும்.

முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி மாசுபடுவதால் மங்குவது போலவும், புகை மூடுவதால் அக்கினியின் பிரகாசம் குறைவது போலவும், காமம் குரோதம் ஆகிய தீவிர உணர்வுகளால் தோற்கடிக்கப்படும் ஞானம், அஞ்ஞானத்தால் மூடப்படுகிறது. 

ராகு சந்திரனைப் பிடிப்பது போலவும் (கிரஹணம்), நீரைப் பாசி மூடுவது போலவும், கயஞ்சோதியான ஞானத்தை மாயை மூடிவிடுகிறது. 

மஹா பெரிய ஞானிகளும் மனம் தடுமாறி அதோகதி (தாழ்நிலை) அடைகிறார்கள்.  விடுபடும் உபாயம் தெரிந்திருந்தும், இஷ்டம்போல் நடந்தது கொள்கின்றனர். 

அவர்கள் கண்ணிருந்தும் குருடர்கள். சத்சங்கத்தை விடுத்து, விலக்க வேண்டியவர்களின் கூட்டுறவை நாடுகிறார்கள்.  துர்ச்சங்கம் அவர்களைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது.  துர்ச்சங்கத்தின் (கெட்ட சேர்க்கையின்)  பலவந்தத்தால் இஷ்டப்படி நடந்து கொள்கின்றனர். 

வானப்ரஸ்தத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு இல்லறத்தில் நுழைந்து, எதைச் செய்யக்கூடாதோ அதைச் செய்கின்றனர்.  எதை வெறுத்து ஒதுங்கினார்களோ அதையே (இல்லறத்தையே) திரும்பவும் ஆவலுடன் ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். 

பாவம் செய்யக்கூடாது என்று முயற்சி செய்பவர்கள் விதிவசத்தால் பாவம் செய்யத் தூண்டப்படுகிறார்கள்.  இந்த நிலையைப் பற்றி என் சொல்வது?  இவர்களையும் ஞானியரில் ஒருவகை என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமோ!

பாவத்தின் நிழலையும் தொடாது வாழவேண்டும் என்று விரும்பும் மஹா ஞானியுங்கூட, விளக்கால் கவரப்படும் வீட்டில் பூச்சியைப் போன்று, செய்யத் தகுந்த காரியம் எது, செய்யத் தகாத காரியம் எது, என்று சீர்தூக்கிப் பார்க்க மறந்துவிடுகிறார். 

பாவம் செய்வது அஞ்ஞானம்.  இதை அவர் நன்கு அறிவார்.  ஆயினும், ஆசைகளின் உந்துதலால் அவர் அதைபற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. 

இவ்வகையான செயல்கள் அனைத்தும் ஆசையின் சேட்டைகள். ஆசையே எல்லா அனர்த்தங்களுக்கும் காரணம்.  நிறைவேறாத ஆசை கோவரூபமும் ஏற்கும். 

ஆசையின் ஓட்டம் தடுக்கப்படும்போது ஆசையே கோவமாக மாறும்.  மோட்ச மார்க்கத்தின் ஒவ்வொரு படியிலும் தடுக்கிவிடுவது இதுவே.  இந்த இயல்பே ஞானத்துக்குத் தடை. 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

ஒரு பானையைக் கல்லால் அடித்தால், அதனுடைய உருவம் அழிந்து போகிறது; உடைந்துபோன துண்டுகளே மீதி.  பானையின் உருவம் மறைந்துவிட்ட போதிலும், அது இருந்ததை ஓட்டாஞ்சில்லுகள் காட்டுகின்றன. 

பானையின் உபயோகம் நாசமாகிவிட்டிருக்கலாம்.  ஆனால், பானையின் இருப்புக்கு முடிவென்பதே இல்லை.  பானை இருந்ததற்கும்  அதற்கு ஓர் உபயோகம் இருந்தது என்னும் உண்மைக்கும் ஓட்டாஞ்சில்லுகளே சாட்சி. 

எந்தச் செயலின் முடிவும் சூனியமாகாது!  முடிவு என்பதே, இருந்தது என்பதைக் குறிப்பால் உணர்த்துகிறது அன்றோ?  மனச்சாட்சியை மதிக்கும் நற்குணம், நற்புத்தியைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதே இதற்குப் பிரமாணம். 

எல்லா க்ஷேத்திரங்களும் (புனிதத் தலங்களும்) தீர்த்தங்களும் விரதங்களும் புனிதமானவையே.  ஆனால், புனிதத்தில் புனிதமானது ஞானம்.  பிரம்ம ஞானம் இல்லாது செய்யப்படும் பஜனையும் பூஜையும் அர்த்தமற்ற செயல்கள். 

சித்தம் அஞ்ஞானத்தால் மாசுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது.  இறைவனிடம் பக்தி செலுத்தாமல் சித்தத்தைத் தூய்மைப்படுத்த முடியாது.  பக்தியின்றி ஞானம் முளைப்பதில்லை!

ஆகவே, முதலில் அஞ்ஞானம் எதுவென்று அடையாளம் கண்டுபிடி.  அஞ்ஞானத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடவேண்டுமெனில், அதன் இயல்பையும் விவரங்களையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்.  பக்தியே இதை அறிய உதவும் சாதனம். 

கால்கள் முதலாக வெளிவந்து பிறந்த குழந்தையின் கண்களுக்கு மை தடவினால், பூமியினடியில் இருக்கும் புதையல் அதன் கண்களுக்குப் புலப்படும்.  அதுபோலவே, பக்தியிடம் சரணடைந்து கைதூக்கிவிடும்படி வேண்டிக்கொண்டால், அஞ்ஞானம் அகலும்;  ஞானம் உதயமாகும். 

ஞானம் பெறுவதே தன்னையறிதல். அதற்கு மூலாதாரம் அஞ்ஞான நிவிர்த்தி.  ஆனால், இறைவனிடம் பக்தி ஏற்படாமல் மாயையின்  சக்தியை வெல்லமுடியாது. 

ஞானமும் அஞ்ஞானமும் கலந்து இருக்கின்றன.  கற்களைப் பொறுக்கி எடுத்த பின்னரே அரிசியைக் கொதிநீரில் இடுவதைப்போல, அஞ்ஞானத்தை  ஜாக்கிரதையாகப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். 

எல்லாப் பொருள்களிலும் எல்லா உயிர்களிலும் இறைவனைக் காண்பதோடல்லாமல், ஞானக்யம் போன்ற உபாசனைகளைச் செய்பவர், பிரபஞ்சத்தையே முகமாக உடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காண்கிறார்.  ஞானத்தைப் பெற அவர் அஞ்ஞானத்தை எரித்துவிடுகிறார். 

இப்பொழுது ஞானயாகத்தின் சொரூபத்தைக் கவனியுங்கள்.  "அஹம் ப்ரம்ம அஸ்மி (நான் முழுமுதற்பொருளாக இருக்கிறேன்)" என்னும் வேதவசனமே இதன் வேள்வித்தூண்.  பஞ்சபூதங்களே (நிலம், நீர், தீ, காற்று, வானம்)  யாகமண்டபம்.  ஜீவேசுவர பேதமே (இறைவனுக்கும் அவனுடைய படைப்பான ஜீவராசிகளுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடே) வேள்விக்குரிய விலங்கு. 

ஐம்புலன்களும் பஞ்சபிராணன்களும் இந்த யாகத்தில் இடவேண்டிய பண்டங்கள்.  மனமும் புத்தியும் யாககுண்டம்.  ஞானமெனும் அக்கினியால் யாககுண்டத்தில் வேள்வித்தீ மூட்டப்படுகிறது.

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

இவ்வுலகில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களும் ஆதியந்தமில்லாத மாயையால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன.  விருப்பு, வெறுப்பு போன்ற மனவிகாரங்களின்மீது மோகம் கொண்டு அனைத்து உயிரினங்களும் அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கியிருக்கின்றன. 

ஜீவன் அஞ்ஞானத்தால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது.  அஞ்ஞானத்தையும் ஆசைகளையும் கர்மபந்தகளையும் துண்டித்துவிட்டால், ஜீவனின் சுத்தமான உருவம் வெளிப்படும். 

பசுவின் மடி நிறைந்து முலைக்காம்புகளில் பால் ஒழுகிக்கொண்டிருக்கிறது. இறுக்கமாக மடியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் உண்ணிகளுக்கோ, அசுத்தமான ரத்தத்தின்மீது தான் பேராசை. பாலின்மேல் அவற்றுக்கென்ன இச்சை?

தவளையையும் வண்டையும் கவனியுங்கள்.  அழகான தாமரை மலர்களே அவை  வாழும் சூழல். வண்டு, வாசனை மிகுந்த மகரந்தத்தைச் சுவைக்கிறது.  தவளையோ சேற்றில் இருப்பதைத்தான் புசிக்கிறது. 

தனக்கு எதிரிலேயே ஞானப் பொக்கிஷம் இருப்பதை மூடன் காண்கிறான். ஆயினும், அஞ்ஞானத்தின்மீதே அவன் ஆவல் காட்டுகிறான்.  மூடனுக்கு அஞ்ஞானமே ஞானமாகத் தெரிகிறது!

அஞ்ஞானத்தை நிர்மூலமாக்கிவிட்டால், பிரம்ம ஞானம் தானாகவே தோன்றுகிறது.  ஆதலின், அஞ்ஞானம் எது என்று ஆரம்பித்திலேயே தீர்மானம் செய்வது அவசியம் என்று அறிவீர்களாக. 

பிரம்ம ஞானத்திற்கு சமமாகப் பவித்திரமானது மூவுலகங்கிலும் எதுவும் இல்லை.  அதனுள் உயிரையும் உபதேசம் மாபெரும் முக்கியவத்துவம் வாய்ந்தது.  அது இன்று ஜீவனுக்குப் பயனில்லை. 

அறிவு சம்பந்தமான விஷயமாக பிரம்மம் இருந்திருந்தால், புலன்களில் ஏதாவது ஒன்று அதைக் காட்டியிருக்கும்;  அல்லது நிரூபித்திருக்கும். 

'பிரம்ம தத்துவம் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதெனினும், அரிவாள் கிரஹிக்கக்கூடியது' என்று ஸ்ம்ருதிகள் (வாழ்நெறி நூல்கள்)  அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்திருக்கின்றன. ஆயினும், சுருதிக்கு (வேதத்திற்கு) இக் கருத்து சம்மதம் இல்லை. 

புத்திசக்தி போன்றவை இல்லாது போய்விட்டால், எதையும் கிரஹித்துக் கொள்ளவேண்டிய தேவையே இல்லாமல் போகிறது; முழுமுதற்பொருள் என்று ஒன்று இருக்கிறது என்று ஒத்துக்கொள்ள இடமில்லாமல் போகிறது. 

'எவையெவையெல்லாம் புலன்களால் உணரக்கூடியனவோ, அவையவையெல்லாம் இருக்கின்றன; மற்றவை இல்லை' என்பது எல்லாரும் அறிந்த பிரசித்தியான ஒரு கோட்பாடு. இக் கோட்பாட்டை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டால், பிரம்மம் என்று ஒன்று எப்பொழுதுமே இருந்திருக்கமுடியாது என்றாகிறது. 

விளக்கம் இவ்வாறு அமைகிறது.  ஆனால், இது அனர்த்தம்! புத்தி, என்றும் அழிவின்றி நிரந்தரமாக இருக்கிறது என்பதே ஆழ்ந்ததும் பரந்ததுமான ஆராய்ச்சி சிந்தனையால் விளைந்த பாரம்பரியமான விளக்கம். 

பிரளய காலத்தில் புத்தி மறைந்து போகலாம். ஆனாலும், தான் இருந்த அனுபவத்தால் அது தொடர்ந்து வாழ்கிறது. ஆத்மாவே, பிரபஞ்சத்தின் மூலம். இதில் சந்தேகமே இல்லை. 

 

 

 ஷீர்டி சாய் சத்சரிதம் 

நித்தியம் எது, அநித்தியம் எது? இதைப்பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டும்;  செவிகளால் கேட்க வேண்டும்; இடைவிடாது தியானம் செய்ய வேண்டும்.  சமம், தமம் ஆகிய ஆறு சாதனைகளில் வெற்றிபெற வேண்டும்.  அப்பொழுதுதான் அஞ்ஞானத்திலிருந்து நிவிர்த்தி அடைய முடியும்.

'இவ்வுலகம் என்னிடமிருந்து வேறுபட்டது - ஓர் அளவுக்கு உட்பட்டவன் நான் - இனத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்ட தனியன் நான் - இந்த உடலே நான்';  ஈதனைத்தும் கலப்படமற்ற அஞ்ஞானம். 

ஞானத்தைப்பற்றி எடுத்துக்கூறி விவரித்திருக்கும் பரம கருணாமூர்த்திகளான வேதாந்த சாஸ்திர பாஷ்யகாரர்கள், அனுபந்த சதுஷ்டத்தின் பிரகாரம் விஸ்தாரமாக விவரித்திருக்கின்றனர். 

அதிகாரி, விஷயம், சம்பந்தம் ஆகியவை முதல் மூன்று அனுபந்தங்கள். நான்காவது அனுபந்தம், பிரயோஜனம்.  பிரயோஜனம் குறித்த விரிவுரையில் 'அஞ்ஞான நிவிர்த்தியே பிரயோஜனம்' என்று அவர்கள் விளக்கம் அளித்திருக்கின்றனர்.

வேதாந்தத்தின் முக்கிய விஷயம் 'ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்றே' என்பதுதான். இந்த ஐக்கிய தத்துவத்தின் உள்ளே எப்படியோ புகுந்துவிட்ட ஐயமே அஞ்ஞானம்.  அதிலிருந்து நிவிர்த்தி பெறுவதே பிரயோஜனம். 

மூலமான இந்த அஞ்ஞானத்திலிருந்து நிவிர்த்தி அடைவதே தன்னை உணர்வதால் பெறும் ஆனந்தம்.  ஆதலால், ஏதாவதொரு யுக்தியை உபயோகித்து அஞ்ஞானத்தை நாசம் செய்வது அவசியமாகிறது. 

பேத சிந்தனையைக் கைவிடாத மனிதரை ஞானியென்று கருதமுடியாது.  தேகாபிமானம் உள்ளவரின் ஞானம் பூரணமான அஞ்ஞானமே. 

தம்மை ஞானமுள்ளவர் என்று பகட்டிக்கொண்டு அயோக்கியச் செயல்களில் ஈடுபடுவர், சபிக்கப்பட்ட உணர்வு நிலையில் வாழ்கிறார்.  அவர் கும்பகர்ணனைப் போல் நித்திரையில் ஆழ்ந்திருக்கிறார். 

வேதங்களின்படி வாழ்க்கை நடத்த இயலாமலும், வருணாசிரம தர்மத்தை அனுஷ்டிக்க முடியாமலும் வாழ்பவருக்கு, சித்தத்தை தூய்மைப்படுத்த அஞ்ஞானத்தை அகற்றுவதுதான் ஒரேவழி. 

சத்துவம், ராஜஸம், தாமஸம் ஆகிய முக்குணங்களாலும், ஒலி முதலாகிய இன்ப நுகர்ச்சிகளாலும், பிறவி உறுப்பு மற்றும் வாய் போன்ற துவாரங்களின் மூலமாகவும், படைக்கும் தெய்வமாகிய பிரம்மதேவர் உட்பட அனைவரும் ஏமாற்றப்பட்டிருக்கின்றனர். 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

'ஞானத்தால்தான் மோட்சம் அடையப்படுகிறது' என்னும் வேத சித்தாந்தம் அப்பட்டமான உண்மை.  ஆனால், பாவச்செயல்கள் நாசமாகாதவரையில் ஞானம் உதயமாகாது. 

தூய ஞானத்தில் மூழ்கியவரிடமிருந்து விருப்பங்கள் விலகிவிடும்.  மாயையின் பந்தங்கள் அவருக்கு கிடையா.  தீய குணங்களுக்கும் அவரிடம் இடமில்லை. 

பரம ஞானியான சுகதேவருக்கும் விகற்பத்தால் (சந்தேகத்தால்)  கேடு விளைந்தது. விகற்பத்தால் விளையும் அஞ்ஞானத்தை குருவைத் தவிர வேறு எவராலும் அகற்றமுடியாது. 

விகற்பம் (கோணல் சிந்தனை) ஞானத்துள் புகுந்தவுடன், ஞானியும் பற்றுடையவர் ஆகிறார்.  ஒரு குடம் பாலில் ஒருதுளி புளித்த கஞ்சி விழுந்துவிட்டாலும், பால் முழுவதும் திரிந்து போகின்றதன்றோ?

ஆதலின், முதலில் அஞ்ஞானத்தை அடையாளம் கண்டுகொள். அதிலிருந்து விடுபட்டால் மனம் தூய்மையடைகிறது.  அதன் பிறகே எல்லையற்ற ஞானம் தோன்றும்;  பேதமில்லாத சமாதி நிலை கிடைக்கும். 

எந்நேரமும் செல்வத்தின் மாட்சிமையைப்பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு, உலகியல் சுகங்களில் திருப்தி அடையாமல், மனைவியையும் மக்களையும்பற்றி இடைவிடாது சிந்தனை செய்பவரின் ஞானம் ஞானமன்று; அது அஞ்ஞானம். 

செல்வம், மனைவி, மக்கள் ஆகியவற்றில் மோகம் கொண்டவர் ஞானியாக இருப்பினும் , தமக்கு எது நல்லது என்பதை அறியாதவர்.  ஆகவே, பக்தி இல்லாத அவருடைய ஞானம் அஞ்ஞானத்தால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

ஜீவசமுதாயமே அஞ்ஞானத்தால் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. அஞ்ஞானத்திலிருந்து விடுபட்டு ஞானியாகி,  ஞானத்தையும் கடந்த நிலையை அடைவதே முழுமுதற்பொருளுடன் ஒன்றிய நிலை என்பது உறுதி. 

அஞ்ஞானம் வெளியே சென்றுவிட்டால், ஞானம் தோன்றும்.  மன்னிப்பதில் விரைவு காட்டுபவர் ஞானமுள்ளவர்.  ஆனால், பற்றுகளை விடாதவரையில் அவர் மாயைக்கு வசப்பட்டே வாழ்கிறார். 

மற்ற எல்லா மனிதர்களையும் மயக்கிய மாயை, ராமர் கிருஷ்ணர் போன்ற அவதார புருஷர்களுக்கும், சனகர் சனத்குமாரர் போன்ற முனிவர்களுக்கும், ஆணைக்கு அடிபணிந்த வேலையாளாக இருந்தது. 

அனைத்து உயிர்களிலும் இதயவாசியாக இறைவன் உறைகின்றான். ஆயினும், யாருமே இந் நிலையை அறிந்தாரில்லை! மாயையின் கற்பனைக்கப்பாற்பட்ட அந்தஸ்தும் அளவிடமுடியாத சக்தியும் அத்தகையன!

ஆதலால், 'நான்தான் செய்வோன்; நான்தான் செயலால் விளையும் இன்பங்களை அனுபவிப்பவன்'  என்னும் பொய்யான அகந்தையைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு இதயவாசியிடம் சரணடையாதவரையில், நாம் முக்தி அடையமுடியாது. 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

நமஸ்கரித்தும் கேட்டும், பணிவிடை செய்தும் அந்த ஞானத்தை அறிந்துகொள்.  தத்துவத்தை அறிந்த ஞானிகள் உனக்கு ஞானத்தை உபதேசிப்பார்கள். கீதை 4  - 34  (பொழிப்புரை)

இதுதான் கீதையின் மூல சுலோகம்.  இந்த சுலோகத்தின் இரண்டாவது அடியில் ஞானம் எனும் சொல்லுக்கு முன்னால், அகாரம் தொக்கிநிற்கும் குறியைச் சேர்த்தால், அச் சொல் அஞ்ஞானம் என்று மாறுபடும். 

அகாரம் தொக்கிநிற்கும் குறியைப்பற்றி நினைக்காமல் விட்டுவிட்டால், ஞானம் என்பதுதான் பதம். இதில் சந்தேகமேயில்லை.  அதற்கு விரோதமாக, துராகிருதம் (உரிமை இல்லாத இடத்தில் வலிய நிகழ்த்தும் செயல்) செய்ய விரும்புபவர் யாரும் இல்லை.  ஏனெனில், அந்தப் பதமும் அர்த்தமும் எல்லாராலும் நன்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவையாகும். 

"ஞானத்தால்தான் கைவல்லியம் (வீடுபேறு) அடையப்படுகிறது." இந்த வேதவசனம் அனைவராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட கருத்து. ஆயினும், 'தத்துவம் அறிந்தவர்களின் உபதேசத்தின் மூலமாகத்தான் ஞானம் பெறப்படவேண்டும்' என்று இந்த வேதவசனத்தை நீட்டித்துக் கருத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது அனாவசியம். 

நான் ஆத்மா; நிர்மலன்; சுத்தன்; புத்தன்; சுதந்திரமானவன்; ஆதியந்தமில்லாத சாட்சி மாத்திரமே. எல்லா உயிர்களிலும் ஒளிரும் தூய உணர்வு நான்.  'இருப்பது ஒன்றே; இரண்டாவதாக ஏதும் இல்லை' எனும் உணர்வு விளைவிக்கும் ஆனந்தத்தால் நான் நிறைந்திருக்கிறேன். 

மேலும், நான் அஞ்ஞானம் அல்லேன்; அஞ்ஞானம் என்னுடைய செயல் அன்று.  அதர்வண வேதத்தின் மஹாவாக்கியமான 'அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்ம' (இந்த ஆத்மா முழுமுதற்பொருள்) என்னும் சொற்றொடரில் இடம்பெறும் ஆத்மா நானே.  இருக்கு வேதத்தின் 'ப்ரக்ஞானம் ப்ரஹ்ம ' (ஆத்மாவின் சஞ்சலமற்ற ஒருங்கிணைந்த தூய அறிவுநிலை முழுமுதற்பொருள் ) என்னும் மஹாவாக்கியத்தின் பொக்கிஷமும் நானே. 

யஜுர் வேதத்தின் 'அஹம் ப்ரம்மாஸ்மி ' (நான் முழுமுதற்பொருளாக இருக்கிறேன் ) என்னும் மஹாவாக்கியத்தை இடைவிடாது மனத்தில் இருத்துதலே வித்யா (மெய்ஞ்ஞானம்)  என்று அறிக.  நான் பாவி,  பாக்கியமற்றவன், தெய்வ அருள் இல்லாதவன் என்பது போன்ற எண்ணங்களுக்கு இடமளிப்பதே அவித்யா (அஞ்ஞானம்).

இரண்டுமே ஆதியந்தமில்லாத மாயையின் புராதனமான சக்திகள். ஒன்று (அவித்யா) பந்தத்தை விளைவிக்கும்.  மற்றொன்று (வித்யா) பந்தங்களிலிருந்து விடுவித்து முக்தியை அளிக்கும். 

பெயர், உருவம் ஆகிய சகலமான பிரமைகளும் மாயை விளைவிக்கும் குழப்பங்களே.  மாயையின் சக்தியை விளக்கமுடியாது; கடப்பது அதனினும் கடினம். 

கற்பனையில் என்னென்ன உதிக்கின்றனவோ அவை அனைத்தும் மாயையின் வசிப்பிடங்கள்.  கட்டுக்குப்பட்ட நிலை, முக்தியடைந்த நிலை, ஆகிய கருத்துக்கள் நிச்சயமாகக் கற்பனையிலிருந்து பிறந்தவையே! 

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம் 

பாபாவுக்கு எப்படி சம்ஸ்கிருத ஞானம் இருந்திருக்க முடியும்?  சிலருக்கு இந்த சந்தேகம் இருக்கலாம்.  ஞானிகளுக்குத் தெரியாதது எதுவுமே இல்லை என்றும், சந்தேகத்திற்குக் காரணம் வேறெங்கேயோ புதைந்து இருக்கிறது என்றும் அறிவீர்களாக.

கதை கேட்பவர்களே, 'ஒன்றைக் (பரம்பொருளைக்) கண்டவன் அனைத்தையும் கண்டவனாகிறான்' என்பது பிரமாணம்.  இந்த வேதவசனத்தை ஒப்புக்கொள்ளாதவர் எவரும் உளரோ?  இந்த அபரோட்ச ஞானம் (காட்சி அறிவு) சாயி பாபாவுக்கு இருந்தது. 

பிரபஞ்சம் முழுவதையும் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனிபோல் சம்பூரணமாக (முழுமையாகப்) பார்க்கும் சக்தி பெற்ற ஞானிகள் அறியாத விஷயம் ஏதும் உண்டோ?" சூரியன் பிரகாசிப்பதும் அவர்களாலேயே அன்றோ!

அத்தகைய ஞானம் படைத்தவர்களிடம் அஞ்ஞான இருள் எப்படி ஒட்டிக்கொள்ள முடியும்?  அவர்களிடம் அனைத்து வித்தைகளும் பொதிந்துகிடக்கின்றன. சம்ஸ்கிருத மொழி மட்டும் என்ன பெரிய கொக்கு?

ஆயினும், சாயி லீலா வாசகர்களில் சிலர் சொல்கின்றனர். "நானாவை நம்பமுடியாது.  ஞானம்  எனும் சொல்லை அஞ்ஞானமாக மாற்றும் அகாரம் தொக்கிநிற்கும் குறியைத் தேவையில்லாமல் சேர்த்துக்கொள்வது.  நானா சுயமாகச் செய்த கற்பனையே. -

"தம்முடைய புலமையை முழுமையாகப் பறைசாற்றுவதற்காக அகாரம் தொக்கி நிற்கும் இந்த அஞ்ஞான காண்டத்தை அவரே ஜோடித்திருக்கிறார்.  அர்த்தமில்லாத ஒரு விதண்டாவாதத்தைக் கிளறி விட்டிருக்கிறார். -

"அகாரம் தொக்கி நிற்கும் குறியைத் தேவையில்லாமல் சேர்த்து, ஞானைத்தை அஞ்ஞானமாக்கி, கீதைக்கு விபரீதமான விளக்கம் ஒன்றைக் கொடுத்திருக்கிறார்."

ஆயினும், உண்மையான நிலையைக் கவனித்து சூட்சமமாக சிந்தித்தால், சாயி லீலா பத்திரிகையில் வெளிவந்த முப்பத்தொன்பதாவது அத்தியாயத்தின் கருத்தில் முரண்பாடு ஏதும் இல்லை என்பது நன்கு விளங்கும். 

நானா நம்பத் தகுந்தவரா, நம்பத் தகாதவரா என்பதுபற்றி எவரெவருக்கு என்னென்ன அபிப்பிராயங்கள் இருந்தபோதிலும், அவர் அளித்திருக்கும் விருத்தாந்தத்தைப் பயனற்றதாகவோ அர்த்தமில்லாத பிதற்றலாகவோ நாம் கருதக்கூடாது. 

நானாவின் மீதிருக்கும் வெறுப்பை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு, மனத்திரிபுக்கு உட்படாமல் கண்ணோட்ட தோஷத்தைத் தூர விரட்டிவிட்டால், சந்தேகிகளுக்கு குற்றமற்ற காட்சி முழுமையாக கிடைக்கும். 

சாயி லீலாவின் உத்தமோத்தமமான முப்பத்தொன்பதாவது  அத்தியாயத்தை மறுபடியும் படிக்காமல், இந்த அத்தியாயத்தில் மேற்கொண்டு சுலபமாக முன்னேற முடியாது. 

ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருவாய்மொழியாக வெளிவந்த ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதையில் ஞானகர்மசந்யாச யோகம் என்னும் நான்காவது அத்தியாயத்தின் முப்பத்து நான்காவது சுலோகத்தில் 'அஞ்ஞானம்' தொடர்பான உபதேசம் நிகழ்ந்தது. 

தத்வித்தி ப்ரணிப்பாதேன பரிப்ரச்னேன சேவாய!
உபதேக்ஷ்யந்தி தே ஞானம் ஞானினஸ்தத்வதர்சினஹ !! கீதை 4  - 34  (மூலம்)