ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

உலகின் உத்தமர்கள் செயல்புரிவதில் இந்திரனுடைய வஜ்ராயுதத்தை விட உறுதியானவர்கள்; இதயத்திலோ மலரினும் மென்மையானவர்கள்!

வெட்டுவதற்காக ஓங்கிய ஆயுதத்தைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு காகா கேட்டார், "பாபா, ஒரே ஒரு முறை கேட்கிறேன்; இந்த ஆட்டை வெட்டி விடட்டுமா?"

இன்னல் படுபவர்களையும் எளியவர்களையும் காப்பதற்குண்டான இவ்வாயுதத்தை நிரபராதியான ஆட்டைக் கொல்லவா உபயோகிக்க வேண்டும்? மறுபக்கம் பார்த்தால், குருசேவையில் உயிரையே வைத்திருக்கிறோமே? சிறிய சந்தேகம் எழுவது இயற்கையன்றோ!

ஆட்டை வெட்டும் செயலை எவ்வளவு சீக்கிரமாகச் செய்யமுடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரமாகச் செய்து முடித்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியிருப்பினும், திடீரென்று அவருடைய மனம் உருகி, ஆயுதத்தை பிடித்துக்கொண்டிருந்த காய் நடுங்கிப் பின் வாங்கியது; மறுபடியும் முன்னேற மறுத்தது!

"ஹும்! வெட்டும்! ஏன் தயங்குறீர்?" இந்த முடிவான ஆணையை கேட்டவுடன் ஆவேசமாக வெட்டுவதற்காக காகா ஓர் அரைவட்டம் சுற்றினார்.

ஆயுதம் ஏந்திய கையைக் காகா உயர்த்தினார்; ஆட்டுக்கிடாவுக்கு வேளை வந்துவிட்டது. ஆயினும் கடாவைக் காக்க இறைவன் கடைசிக்கு கணத்தில் ஓடோடி வந்தான்!

தீட்சிதர் எக்கணமும் வெட்டலாம் என்பதை நிச்சயமாக தெரிந்துகொண்ட சாயிமாதா, ஒரு கணம் தாமதித்தாலும் அசம்பாவிதம் நேருமென அறிந்து, திடீரென்று சொன்னார், "ஓ, விட்டுவிடும், விட்டுவிடும்!-

"காகா ! வேண்டா, வேண்டா! திரும்பி விடும்! ஒரு பிராமணராகிய நீர் ஆட்டை வெட்ட விரும்புகிறீரா ? உமது மனதில் பரிவு என்பதே இல்லையா?"

இதைக் கேட்டவுடன் காகா ஆயுதத்தை கீழே போட்டார். கூடியிருந்தவர்கள் ஆச்சரியம் அடைந்தனர். ஆட்டுக்கடா உயிர் தப்பியது; குருபக்தி சிகரத்தை எட்டியது.!

கத்தியை கீழே போட்டுவிட்டு காகா என்ன கூறினார் என்பதை கவனமாக கேளுங்கள். "பாபா, தங்களுடைய அமுதமொழியே எங்களுக்கு தரும சாஸ்திரம்.-

"அதை விடுத்து வேறெந்த தருமநெறியும் எங்களுக்குத் தெரியாது. இது விஷயமாக எங்களுக்கு வெட்கமோ அவமானமோ சிறிதும் இல்லை. குருவான பரிபாலனமே எங்கள் வாழ்வின் சாரம்; அதுவே எங்களுடைய ஆகமம்.-

"குருவின் ஆணையை நிறைவேற்றுவதில்தான் சிஷ்யனுடைய சிஷ்ய தன்மையே இருக்கிறது. அதுவே எங்களுக்கு ஆபரணம். ஆணையை எவ்விதமாக அவமதித்தாலும் அது இழுக்காகும். -

"சுகத்தை கொடுக்குமா, கஷ்டத்தை கொடுக்குமா என்கிற விளைவைப்பற்றிய பார்வையே எங்களுக்கு இல்லை. நடப்பதெல்லாம் விதிப்படியே நடக்கும்; அதை இறைவனிடம் விட்டுவிடுகிறோம்.- 

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

காகாவினுடைய இளகிய இதயம் குருவின் ஆணையைப் பிரமாணமாக ஏற்றுக்கொண்டு ஆட்டைக் கொல்லத் தீர்மானித்தபோது அவருடைய பிராணனே நடுங்கியது.

பிறகு அவர் பாபாவின் ஆணையின்படி சாடே வாடாவுக்குச் சென்று ஆயுதத்தை கொண்டுவந்தார். எள்ளளவும் பிசகாதவாறு ஆட்டுக்கடாவைக் கொல்லத் தம்மைத் தயார் செய்துகொண்டார்.

குருவாக்கிய பரிபாலனம் வீரலட்சுமியை அளித்தது. ஆயுதத்தை கையிலெடுத்து கொண்டு மனதை திடம் செய்துகொண்டார்.

நிர்மலமான பிராமண வம்சத்தில் பிறந்து, பிறந்ததிலிருந்தே அஹிம்சையைக் கடைபிடித்தவருக்கு, அடடா! என்ன இக்கட்டான நிலைமை இது! கொலை செய்யக் கை எவ்வாறு ஓங்கும்?

குருவின் ஆணையை பரிபாலனம் செய்வதில் அதைரியத்திற்கு இடம் கொடாமல் மனதை ஒருவழியாக திடம் செய்துகொண்டார். ஆயினும் இதயம் படபடவென்று துடிதுடித்தது; உடல் முழுவதும் வியர்த்துக் கொட்டியது.

எண்ணத்தாலோ சொல்லாலோ செயலாலோ ஹிம்சையை ஒருபொழுதும் செய்யாதவர். கொடுவாளை எடுத்து ஆட்டை வெட்டுவதா! துரதிஷ்டமே உருவெடுத்து வந்ததோ?

குருவின் வசனத்தை அவமானம் செய்பவர்கள் பூர்வ புண்ணியங்கள் அனைத்தையும் நிச்சயமாகப் பறிகொடுத்துவிடுவார்கள்.

ஆபரணங்களில் எல்லாம் சிறந்த ஆபரணம் குருவின் ஆணையை சிரமேற்கொண்டு நிறைவேற்றுவதே. நல்ல சிஷ்யனுக்கு அடையாளம் இதுவே. குருவின் ஆணையை மீறுவது மஹாபாவமாகும்.

குருவின் ஆணையை ஒரு கணமும் தாமதியாது நிறைவேற்ற வேண்டும். சந்தேகிப்பவரும் இழுத்தடிப்பவரும் ஈனர்கள்; பார்க்கப்போனால், அவர்கள் வாலில்லாத இருகால் மிருகங்கள்.

குருவின் ஆணையை நிறைவேற்ற முகூர்த்தம் பார்க்கவேண்டியதில்லை. சுபம் / அசுபம், உடனே செய்தல் / தள்ளிப் போடுதல், என்ற கேள்விக்கெல்லாம் இங்கு இடமே இல்லை. உடனே ஆணையை நிறைவேற்றுபவன் சான்றோன்; நீளமாக நூல் இழுப்பவன் (தாமதிப்பவன்) துர்பாக்யசாலி.

வேட்டியின் நுனியை ஒரு கையால் இடுப்பில் செருகிக்கொண்டு இன்னொரு கையில் ஆயுதத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஆடு இருந்த இடத்திற்கு சென்றவாறே சட்டையின் கைகளை மடித்துவிட்டுக்கொண்டார் (காகா).

கிராம மக்கள் ஆச்சரியம் அடைந்தனர், "இதென்ன, உலகம் விரும்பாத செயல்! காகாவின் இளகிய மனம் எங்கு ஓடி மறைந்தது?-

"முஸ்லீமும் மாமிச உணவு சாப்பிடுபவருமாகிய பக்கீர் பாபா, இம்சைப்படும் ஆட்டின் மேல் கத்தி ஒங்க மறுத்துவிட்டார்; அக் காரியத்தை செய்யக் காகா தயாராகிவிட்டாரே!"

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

உரைகல்லில் தேய்த்தும் திராவகம் ஊற்றியும் பரீட்சை செய்யாது, சொக்கத்தங்கமா, தாமிரம் கலந்த மட்டத் தங்கமா என்பதை எப்படி அறிவது? துருவிப் பார்த்துப் பகுத்துணரும் மக்கள் இது விஷயத்தில் பிறர் கூற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களே!

வைரமும் ஒளி பெறுவதற்காக சுத்தியடியையும் சாணைக்கல்லில் உரசலையும் சகித்துக்கொண்டே ஆக வேண்டும். தெய்வத்தின் உருவச்சிலையும் உளி வெட்டுப்பட்டு தான் ஆகவேண்டும். தெய்வத்தின் உருவச் சிலையும் உளி வெட்டுப்பட்டுத்தான் ஆகவேண்டும்.

கழுத்தை சுற்றி அணியும் தாயத்தை போன்று, காகா விலைபதிப்பற்றவர் என்பதில் ஐயம் ஏதுமில்லை. ஆயினும், இதை மற்றவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளும்படி செய்வது எவ்வாறு? இரத்தினக்கல்லை வல்லுநர் வைரத்தையும் நூலில் கட்டி அக்கினிப் பரீட்ச்சை செய்கிறார் அல்லரோ?

ஞானிகளின் திருவாய் மொழியை விகற்பமாக பார்ப்பவர்களுக்கு எந்த சங்கற்பமும் நிறைவேறாது. சங்கற்பம் சக்தியில்லாததும் பலன் அளிக்காததுமான பிதற்றலாகவே முடியும். ஆன்மீக முன்னேற்றம் சொற்பமாக கூடாக கிடைக்காது.

குருவின் வசனத்தின் பொருளை எவர் வணக்கத்துடன் ஏற்றுக்கொள்கிறாரோ, அவர் இகத்திலும் பரத்திலும் நலம் பெறுவார். எவர் அதில் தோஷமும் குதர்க்கமும் காண்கிறாரோ, அவர் அதலபாதாளத்தில் வீழ்கிறார்.

எந்நேரமும் குருசேவை செய்வதிலேயே கண்ணாக இருப்பவர், குருவின் ஆணைக்கு கீழ்ப்படிப்பவர், இஷ்டமான செயலா / அனிஷ்டமான செயலை என்பதுபற்றிய விசாரத்தையெல்லாம் குருவின் தலைசுமைக்கு விட்டுவிடுகிறர்.

குருவின் ஆணைக்கு அவர் அடிமை; சுதந்திரமான கருத்தென்பது அவருக்கு இல்லை. குருவின் வசனத்தை எந்நேரமும் பரிபாலனம் செய்யும் ஆர்வத்தில், நல்லதா / கெட்டதா என்ற ஆராய்ச்சியும் அவருக்கு இல்லை.

சிந்தனையை சாயியின் நினைவில் வைத்து, கண்கள் சமர்த்த சாயியின் பாதங்களில் நிலைபெற்று, மனம் சாயி தியானத்திலேயே ஈடுபடுபவருடைய தேகம் முழுவதும் சாயியின் சேவைக்கு அர்ப்பணமாகிறது.

குருவின் ஆணைக்கும் அதை நிறைவேற்றுவதற்கு இடையே ஒரு கணநேரத் தாமதம் ஏற்பட்டாலும் அதை அவரால் பொறுத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. என்னே விந்தை இச் செயல்பாடு!

தீட்சிதர் (காகா) மிக்கது தூய்மையான சத்வகுணமும் படைத்தவர். தீரத்திலும் திடமான செயலாக்கத்திலும் மேருமலைக்கு ஒப்பானவர். உயிருடன் இருக்கும் ஆட்டுக்கடாவை எப்படி கொல்வது என்ற சந்தேகம் அவரைத் தொடவேயில்லை.

நிரபராதியான வெள்ளாட்டுக்கடா மரணமடையும்; அதனுடைய ஆத்மா துடிதுடிக்கும். மஹாபாவத்தை செய்வதால் என்னுடைய தூய்மையான கீர்த்தி கறைபடும்.-

இவ்வெண்ணங்கள் அவர் மனதில் எழவேயில்லை! குருவின் ஆணையை பங்கம் செய்வதே மிகப் பெரிய பாவம். உடனே கீழ்ப்பணிந்து செயல்படுதலை விடப் புண்ணியம் வேறெதுவுமில்லை. 

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

ஆயினும், இதுவும் மக்களுக்கு போதனை அளிப்பதற்காகவே தாமே முன்மாதிரியாக இருந்து, பாபாவால் செய்துகாட்டப்பட்டது. அதிதியை (விருந்தாளியை) அழைக்காமல் உணவுண்பது என்பது நற்செயல் அன்று, என்பதை பாபா செய்முறையால் மற்றவர்களுக்கு உணர்த்தினார்.

எந்த ஆபத்தும் வராமல் தடுத்துக் காப்பாற்றக்கூடிய இந்த சாஸ்திர விதி இல்லறத்தாருக்கே நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆயினும், இந்த விதியை பாபா எந்நாளும் மீறியதில்லை; குற்றமேற்படாத வகையில் அனுசரித்தார்.

அதிதிகளை வணக்கமாகவும் மரியாதையுடனும் நடத்துவதால் இஷ்டப்பட்டவை கிடைக்கின்றன; விரும்பத்தகாத நிகழ்ச்சிகள் விலகுகின்றன. அதிதிகளை புறக்கணித்தால் தீமை விளையும். ஆகையினால், நல்லொழுக்கமுடைய மேன்மக்கள் அதிதிகளை தேவர்களாகக் கருதி பூஜை செய்கின்றனர்.

அதிதிக்கு போஜனமளிக்காது விட்டுவிடுவது, பசு, புத்திரன், தானம், தானியம் இவற்றின் நாசத்திற்கு அறிகுறியாகும். அதிதியைப் பட்டினி கிடைக்க விடுவது, கெடுதல்களுக்கு அழைப்பு விடுவதாகும்.

சாயி பாபா தினமும் படே பாபாவுக்கு ஐம்பது ரூபாய் தக்ஷிணை கொடுத்து அவர் பிரிந்து செல்லும்போது நூறு அடிகள் அவருடன் கூட நடந்து செல்வார்.

இந்த படே பாபாவின் வாயில் இருந்துதான், ஆட்டுக்கடாவை வெட்டச் சொன்னபோது, "காரணமில்லாமல் எதற்காக கொல்ல வேண்டும்" என்ற சால்ஜாப்பு பளிச்சென்று வெளிவந்தது.

மாதவராவும் அப்பொழுது அங்கே இருந்தார். ஆகவே, பாபா அவருக்கு ஆணையிட்டார். "சாமா, நீயாவது சடுதியாகச் சென்று ஆட்டை வெட்டுவதற்கு ஒரு கொடுவாளைக் கொண்டு வா; சீக்கிரமாகப் போ".

பயமில்லாத பக்தராகிய சாமா, ராதாகிருஷ்ண பாயியிடமிருந்து ஒரு கத்தியை வாங்கி கொண்டுவந்து பாபாவின் எதிரில் வைத்தார்.

வெட்டுக்கத்தியை கொண்டுவருவதென்பது மாதவராவுக்கு மனவேதனை அளிக்கும் செயல்தான். ஆயினும், மாதவராவ் வெறுங்கையுடன் திரும்பிவருவதை பாபா விரும்பி இருக்கமாட்டார்.

இதனிடையே, செய்தி ராதாகிருஷ்ண பாயியின் செவிகளை எட்டியது. அவர் தயையால் உந்தப்பட்டுக் கத்தியை உடனே திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டார்.

மாதவராவ் வேறொரு கத்தி கொண்டுவருவதற்காக மறுபடியும் கிளம்பினார். ஆனால், தம் கையால் ஆடு கொல்லப்படுவதை தவிர்ப்பதற்காக, இம்முறை வாடாவில் கொஞ்சநேரம் தலைமறைவாக உட்கார்ந்து தாமதம் செய்தார்.

காகாவின் மனதை சோதிப்பதற்காக பாபா ஆருக்கு ஆணையிட்டார், "போங்கள், ஆட்டை வெட்டுவதற்கு ஒரு வெட்டுக்கத்தி கொண்டு வாருங்கள். வேதனையிலிருந்தும் வெளியிலிருந்தும் ஆட்டிற்கு முக்தி அளித்து விடுங்கள்".

காகா (ஹரி சீதாராம் தீக்ஷிதர்) சொக்கத்தங்கம் என்பது பாபாவுக்கு நன்கு தெரியும். ஆயினும் புடம்போட்டு எடுக்காவிட்டால் மக்கள் நம்பமாட்டார்களே!

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

யாருக்குப் பொறுப்பாளரோ பாதுகாப்பாளரோ இல்லையோ, அவரை சாயிமாதா ஆதரித்தார். இடுக்கண்ணில் மாட்டிக் கொண்டவர்களும் துன்பப்படுபவர்களும் வேண்டாவென்று ஒதுக்கப்பட்டவர்களும் மசூதியில் புகலிடம் கண்டனர் அல்லரோ?

அந்த வேளையில் படே பாபா (இவருக்குப் பீர் முகம்மது யாசின் என்று பெயர். 1909  ஆம் ஆண்டு ஷிர்டிக்கு வந்தார். பாபாவின் நிழலில் வாழ்ந்தார். பாபாவால் ஆன்மீக முன்னேற்றம் அளிக்கப்பட்ட பக்கீர்களில் இவரும் ஒருவர்)  பக்கத்திலேயே இருந்தார். ஆகவே, பாபா அவரிடம் கூறினார், "இவனைப் பலியிட்டுவிடு. ஒரே வீட்டில் கொன்று விடு!"

படே பாபாவின் மஹிமை பெரிது. பாபாவின் வலப்பக்கந்தான் அவருடைய இடம். படே பாபா சில்லிமை புகைத்த பிறகே பாபா புகைப் பிடிப்பார்.

சாயி பாபாவை பொறுத்தவரை படே பாபா இல்லாமல் ஓர் இலையும் அசையாது. படே பாபா சாப்பிடும்வரை சாயி பாபா சாப்பிடமாட்டார்.

ஒரு சமயம் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது. ஒரு தீபாவளிப் பண்டிகையின்போது எல்லா இனிப்புகளும் தட்டுகளில் பரிமாறப்பட்டு எல்லாரும் உண்பதற்காக அவரவர் இடத்தில்அமர்ந்துவிட்டனர். படே பாபா இதை அவமதிப்பாகக் கருதிக் கோபித்துக்கொண்டு வெளியேறினார்.

படே பாபா இல்லாமல் சாயி பாபா உணவைத் தொடமாட்டார். சாயி பாபாவே தொடாதபோது மற்றவர்கள் என் செய்வர்?

ஆகவே, அனைவரும் பொறுமையாக காத்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் படே பாபாவைத் தேடி அழைத்துக்கொண்டு வந்தனர். படே பாபுவுடன் சேர்ந்தே சாயி பாபா உணவுண்டார்.

சொல்லவந்த கதையை விட்டுவிட்டு, பாதை விட்டு விலகிச் சென்றாவது வேறு விவரங்களை சொல்லவேண்டுமென்ற உந்துதல் எனக்கு ஏற்படுகிறது.

படே பாபா பாபாவின் விருந்தாளி. போஜன (சாப்பாட்டு) நேரத்தில், பாபா எப்பொழுது கூப்பிடப்போகிறார் என்று அவர் சபா மண்டபத்தில் காதைத் தீட்டிக்கொண்டு காத்திருப்பார்.

போஜனம் செய்வபர்கள்  இரண்டு வரிசைகளாக உட்காருவார். பாபா இரண்டு வரிசைகளின் நடுவே ஒரு கோடியில் அமருவார். படே பாபாவுக்கு பாபாவின் இடப்பக்கத்தில் இடம் ஒதுக்கப்பட்டது.

நிவேதனம் செய்யப்பட்ட பொருள்கள் அனைத்தும் தட்டுகளில் பரிமாறப்படும். தட்டுகள் இரண்டு பந்திகளாக வைக்கப்படும். போஜன நேரம் நெருங்கியவுடன் அனைவரும் அவரவர் இடங்களில் அமருவர்.

பாபா, மிக்க மரியாதை தொனிக்க, 'படே மியா' என்று உரக்கக் கூப்பிடுவார். இக்குரலைக் கேட்டவுடனே படே பாபா வணக்கம் தெரிவித்துக்கொண்டே படியேறி வருவார்.

எக்காரணமுமின்றி அன்னத்திற்குப் புறங்காட்டி கோபப்பட்டு வெளியேறியவர்க்கு என்ன மரியாதை வேண்டிக் கிடக்கிறது? அன்னத்தை அவமானம் செய்தவருக்கு சன்மானம் எதற்கு? 

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

நாவின் சுவைக்கு அவர் இடமே அளிக்காததால், அறுசுவை பண்டங்களுக்காக அவர் ஏங்கவில்லை. பிச்சை கிடைக்குமோ கிடைக்காதோ என்றோ, கிடைத்த உணவின் தரம் என்னவென்றோ அவர் கவலைப்படவில்லை. எது கிடைத்ததோ அதில் திருப்திகொண்டார்!

இவ்விதமாக, அவர் உயிர்பிழைத்திருப்பதற்காக உணவு கொண்டார். சரீரத்தை ஞானத்திற்கும் மோட்சத்திற்கும் உண்டான ஒரு சாதனமாகவே கண்டு ரட்சித்தார். சரீரத்தின்மீது அபிமானம் என்பது இல்லை.

ஆத்ம சாந்தியையே பூஷணமாக அணிந்தவர்க்கு கழுத்தைச் சுற்றி மாலையும் அணிகலன்களும் எதற்காக? உடலுக்குச் சந்தனமும் விபூதியும் பூசவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. பிரம்மத்தால் (முழு முதற்பொருள்) நிறைந்தவரல்லரோ  சாயி!

வாழ்க்கையில் குருபக்தியே பிரதானமென்று எடுத்துக்காட்டும் இக் காதை மிகப் புனிதமானது; நமக்கு போதனை அளிப்பது. கவனமாக கேட்பவர்கள் உலக சுக நாட்டங்கள் படிப்படியாக குறைவதை உணர்வார்கள்.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு  கதை கேட்பவர்களின் நம்பிக்கையும் விசுவாசமும் அதிகரிக்கின்றதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு சாயியின் பண்டாரம் (பொக்கிஷம்) அவர்களுக்குத் திறக்கும். குதர்க்கிகளுக்கும் தொந்தரவு கொடுப்பவர்களுக்கும் இந்த லாபம் கிடைக்காது. அன்பார்ந்த, நம்பிக்கையுள்ள பக்தனே இதை அனுபவிக்க முடியும்.

சொல்லப்போகும் இக் காதையை மனமொன்றி கேட்பவர்கள் பிரேமையால்  பூரித்து நயனங்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிப்பர்.

பாபாவின் வழிமுறைகள் சாமர்த்தியம் ததும்பியவை அல்லவா! அவருடைய உக்திகளும் இலக்குகளும் எவ்வளவு அற்புதமாக இருந்தன! அவருடைய நெருக்கமான பக்தர்கள் திரும்பத் திரும்ப கிடைத்த அனுபவத்தால் அதன் சாரத்தை அறிந்திருந்தனர்.

சாயியின் சரித்திரத்தை கேட்பது இனிமையான அமுதத்தை பருகுவது போன்றதாகும்! உங்களுடைய மனதை குருவின் பாதங்களில் பயபக்தியுடன் வைத்து, சொல்லப் போகும் கதையை கேளுங்கள்.

இக் காதை ஒரு பல்சுவை விருந்தாகும்; அவசரமாக உன்னைக் கூடாது; ஒவ்வொரு பதார்த்தையும் ரசித்து உண்டால்தான் விருந்தின் புதுமையை  திருப்தியாக அனுபவிக்கலாம்.

இப்பொழுது விறகு வண்டியைப் பற்றிய விவரணம் போதும்! அதைவிட உயர்ந்தது வெள்ளாட்டுக்கடாவின் கதை. கேட்பவர்கள் ஆச்சரியமடைவார்கள்; குரு பக்தர்கள் ஆனந்தமடைவார்கள்.

ஒரு சமயம் ஷிர்டியில் விசேஷமான சம்பவமொன்று நிகழ்ந்தது. பலம் குன்றியதும் சாகும் தருவாயில் இருந்ததுமான வெள்ளாட்டுக்கடா ஒன்றை யாரோ ஒருவர் கொண்டுவந்தார். மக்கள் அதை பார்க்கக் கூடினர். 

ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

துனிக்காகவே பாபா விறகுகட்டுகள் வாங்குவார். சபா மண்டபத்தின் கவரை ஒட்டி, விறகு குவியலாக வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

வாரச்சந்தை நாளின் நிலவரத்தை அனுகூலமாக உபயோகித்து பாபா விறகு வாங்கிச் சேமித்து வைப்பார். அந்த விறகு குவியலின் மீதும் அண்டை அயலார் கண் வைத்தனர். சுயலாம் கருதாதவர் இவ்வுலகில் அரிதினும் அரிதன்றோ!

"பாபா, அடுப்பெரிக்க ஒரு குச்சியும் இல்லை; இன்று சமையல் செய்யமுடியாது போலிருக்கிறது" என்று புனைந்துரைப்பர். அவர்களுக்கும் அவ்விறகில் கொஞ்சம் பங்கு கிடைக்கும்.

சுயநலவாதிகள் இயல்பாகவே துஷ்டர்கள். சபாமண்டபத்திற்கு கதவு ஏதும் இல்லாதது அவர்களுக்கு நல்ல வாய்ப்பை அளித்தது. வறியவர்கள், வஞ்சகர்கள், இருசாராருமே சமமாகப் பயனடைந்தனர்!

பாபா மஹா பரோரபகாரி. அவருடைய பெருந்தன்மையை எவ்வாறு வர்ணிப்பேன்? வெளிப்பார்வைக்கு உக்கிரமாகத் தோன்றிய போதிலும், உள்ளே இளகிய மனமுடையவர்.

அவருடைய பெருமை அளவிடமுடியாதது. தன்னுடைய அகம்பாவத்தை விடுத்து, வாக்கு அவருடைய பாதங்களை பணிந்தால்தான் பெருமையை விளக்கும் சக்தியைப் பெறும்.

இறைவன் இப் பிரபஞ்சம் எங்கும் நிறைந்து நிற்கின்றான் என்பதை நிரந்தரமாக உணர்ந்தவரால் யாரை விரோதியாக பார்க்க முடியும்?

சிருஷ்டி அனைத்தையும் பத்துத் திசைகளையும் நமக்கு முன்னேயும் பின்னேயும் இறைவன் வியாபித்திருக்கும்போது, யார் மீதும் வக்கிரமான பார்வை அவருக்கு வருத்தமளித்தது.

தம்மளவில் பூரணமான துறவியாக இருந்தபோதிலும், பக்தர்களுக்கு போதனை அளிப்பதற்காகவும் நல்வழி காட்டுவதற்காகவும் இல்லறத்தாரை போல நடந்துகொண்டார்.

ஓ, இந்த மகாத்மாவின் தன்னடக்கந்தான் என்னே! அதை விவரித்தால், கேட்டு ஆச்சரியப்படுவீர்கள். கேட்டால், பக்தர்களின்மீது அவருக்கிருந்த அன்பும் அவதார் நோக்கம் நிறைவேறியதும் அறியப்படும்.

தீனர்களிடம் அவருக்கிருந்த தாயன்பு இணையற்றது; அவர் நைச்சிய பாவத்தையே விரும்பி நாடினார். இதைத் தெளிவுபடுத்தக் கோடானு கோடி கதைகள் சொல்லமுடியும்.

அவர் உபவாசம் இருந்ததில்லை; ஹடயோகமும் பயின்றதில்லை. உணவால் ருசி தேடவில்லை; எப்பொழுதுமே சொற்பமான ஆகாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்தார்.

குறிப்பிட்ட சில இல்லங்களுக்குச் சென்று, சோழ ரொட்டி பிச்சை கேட்பார். இவ்வாறு எடுத்த மதுக்கரி (தேனீ பல பூக்களில் இருந்து உணவு தேடுவது போன்ற) பிச்சையே அவருடைய உணவாகியது. நாவின் சுவைக்கு அவர் இடம் கொடுக்கவேயில்லை.