ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

"'தங்களுடைய அருள் மலரும்வரை போதியைப் படிப்பது வீண் செயல். புரிந்துகொள்வது படிப்பதைவிடக் கடினம். இதை நான் மனந்திறந்து சொல்லுகிறேன்.'-

"பாபா சொன்னார், "போதி படிக்கும்போது நீர் அவரசரப்படுகிறீர். இப்பொழுது என்னருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு நான் பார்க்குமாறு வாசியும்.'-

"நான் கேட்டேன், 'நான் என்ன வாசிக்கவேண்டும்?' பாபா என்னை, 'அத்யாத்மம் (தன்னையறியும் வித்தை) வாசியும்' என்று ஆணையிட்டார். நான் போதியைக் கொண்டுவரப் போனேன். உடனே, கண்விழித்துவிட்டேன்".

தேவ் நன்கு விழித்துக்கொண்டார். தம்முடைய கனவை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு அவருடைய மனத்தில் என்னென்னெ எண்ணங்கள் ஓடியிருக்கும் என்பதைக் கதைகேட்பவர்களே கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்.

அவ்வளவு நாள்கள் கடந்த பிறகு, தேவ் ஆணையை நிறைவேற்றுகிறாரா என்றும், தினமும் தவறாது போதி படிக்கிறாரா என்றும், யார் கவலைப்படப்போகிறார்?

தேவ் விதிமுறைகளின்படி செயல்பட்டு தினமும் அப்பியாசம் செய்கிறாரா? படிப்பதில் தவறு ஏதாவது நேர்ந்தால் அதற்குக் காரணம் என்ன? - இவற்றையெல்லாம் யார் மேற்பார்வை செய்வார்?

வாசிப்பவர் எவ்வளவு கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்பதிலும், எங்கு விசேஷமான ஈடுபாடு காட்டவேண்டும் என்பதிலும், இன்னும் பிற விஷயங்களிலும், சாயிமாதாவைத் தவிர வேறு யார் பிரத்யக்ஷமாக (கண்கூடாக) அக்கறை காட்டுவார்?

இதுவே சமர்த்த சாயியின் லீலை, எண்ணற்ற பக்தர்கள் இவ்வாறு ஆத்மானந்தக் கொண்டாட்டத்தை அனுபவித்ததை நான் என் கண்களால் கண்டிருக்கிறேன்.

கதை கேட்பவர்கள் குழுவே! நாம் அனைவரும் குருவின் பொற்கமலப் பாதங்களில் சரணடைவோமாக! அடுத்த அத்தியாயத்தின் நவீனத்தைத் தகுந்த காலத்தில் கேட்பீர்கள்.

ஸ்ரீ சமர்த்தரை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு சத்பாவத்துடன் அவருடைய பாதங்களில் ஹேமாட் நமஸ்காரம் செய்கிறேன். பக்தியுடனும் விசுவாசத்துடனும் அவரை சரணடைகிறேன். அதுவே பிறவித் துன்பங்கள் அனைத்திலும் விடுதலை அளிக்கும்.

சாயியே ஹேமாடின் சுயநல நாட்டமெல்லாம். சாயியே ஹேமாட்டுக்கு ஆன்மீக லாபத்தை அளிப்பவர். வாழ்க்கையில் அடையவேண்டிய பேறுகளை அடையவைப்பவர் சாயியே. ஹேமாடின் உறுதியான நம்பிக்கை இதுவே.

எல்லாருக்கும் க்ஷேமம் உண்டாகட்டும்! ஞானிகளாலும் சான்றோர்களாலும் உணர்வூட்டப்பட்டு , சாயிபக்தன் ஹேமாட் பந்தால் இயற்றப்பட்ட, 'ஸ்ரீ சமர்த்த சாயி சத் சரித்திரம்' என்னும் காவியத்தில், 'கருணையும் அருள்மழையும்' என்னும் நாற்பத்தொன்றாவது அத்தியாயம் முற்றும்.

ஸ்ரீ சத்குரு சாயிநாதருக்கு அர்ப்பணம் ஆகட்டும்.

சுபம் உண்டாகட்டும். 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

"வெளியே சாதாரணனைப் போல் கோபத்தின் சிறுமை; உள்ளே பரமானந்தத்தின் பெருமை; இதுவே சாயி. அவருடைய லீலையின் மகிமையைப் பாடுவதற்கு மகத்தான தெய்வபலம் வேண்டும்.-

"தம்முடைய ஆன்மீக முன்னேற்றத்தில் உண்மையான நாட்டம் வைத்திருப்பவர். ஒரு ஞானியின் வசைமொழிகளையும் சாபங்களையும் பூமழை எனக் கருதி ஏற்றுக்கொள்வார். தமக்கு நன்மை நடக்கிறதென்பதைச் சட்டென்று புரிந்துகொள்கிறார் அல்லரோ!" (139 - 152 தேவ் அவர்களின் கூற்று)

கர்ணகடூரமானதும் ஆபாசமானதுமான வசைமொழியைக் கேட்டபோதிலும் தேவ் மனம் கலங்கவில்லை. அவருடைய அந்தரங்கம் பிரேமையினால் பொங்கியது. பூக்களால் பாபா தம்மை அடித்தது போல் உணர்ந்தார்.

பசுவின், பால் நிறைந்த முலைக்காம்புகளிலிருந்து பாக்கியவானுக்குத்தான் பால் கிடைக்கும். மடியிலே ஒட்டிகொண்டிருப்பினும், உன்னிக்கு அசுத்தமான ரத்தம்தான் கிடைக்கும்.

தவளைக்குத் தாமரைக்கொடி அண்டைவீட்டுக்காரன். ஆயினும், மஹா பாக்யசாலியான வண்டு எங்கிருந்தோ வந்து தாமரைமலரிலுள்ள மகரந்தத்தை சுவைக்கிறது. அதிருஷ்டக்கட்டையான தவளைக்கு கிடைப்பதோ சேரும் சகதியும்தான்.

அவ்வாறே, பாக்யவான்களாகிய நீங்களும்! "நானும் நீங்களும் சந்தித்துவிட்டோம். மனத்தில் என்ன தோன்றுகிறதோ அதைக் கேளுங்கள்; சந்தேகங்களை நிவிர்த்தி செய்துகொள்ளுங்கள்." இது சாயியின் திருவாய்மொழி.

"பாபா 'வாசி' என்று சொல்லாமல் நான் ஞானேச்வரியைத் திறக்கப்போவதில்லை என்ற என் முரட்டுப் பிடிவாதமும் எப்படி பாபாவால் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதைக் கவனியுங்கள். -

"ஒரு தாயார் தம் குழந்தையின் ஆசைகளை நிறைவேற்றிச் செல்லங்கொடுப்பதைப் போன்ற இனிமையான அனுபவத்தைப் பெற்ற காதை இது. பக்தியை நிலைபெறச் செய்யும் காதை இது." (தேவ்)

தேவ் மேலும் சொன்னார், "'வாசி' என்று சொன்னதோடு மட்டும் நிறுத்திவிடவில்லை. (இந்துக்களின் பஞ்சாங்கத்தின்படி) அந்த ஆண்டு முடிவதற்குள்ளாகவே என்னுடைய கனவில்  தோன்றி, என்னை நலன் விசாரித்து ஆச்சரியமடையச் செய்தார். விவரம் கேளுங்கள்.-

"அன்று வியாழக் கிழமை; 1914 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் இரண்டாம் தேதி, விடியற்காலை நேரத்தில் சாயி என் கனவில் தோன்றி எனக்கு அருள் செய்தார்.-

"சமர்த்த சாயி என் கனவில் தோன்றினார். வாடாவின் மாடியில் அவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் என்னை விசாரித்தார், 'போதி உமக்குப் புரிகிறதா?' நான், 'இல்லை' என்று பதிலளித்தேன்.-

"அதிலிருந்து இரண்டாவது கேள்வி எழுந்தது, 'அது எப்பொழுது புரியப்போகிறது?' என் கண்களில் நீர் நிறைந்தது. நான் என்ன பதில் சொன்னேனென்று கேளுங்கள்.-

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

"இவ்வாறாக , 'போதியை வாசியும்' என்ற சாயியின் திருவாய்மொழி என்னுள்ளே இருந்த முடிச்சை அவிழ்த்தது. மிகுந்த ஆனந்தமுடையவனாக ஆனேன் .-

"அந்த ஆக்ஞயைப் பிரமாணமாக ஏற்றுக்கொண்டு அன்றிலிருந்து ஞானேச்வரியை தினமும் தவறாமல் வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். படிக்கும்போது விவரணமும் செய்தேன்.-

"நான் வாஞ்சையுடன் எதிர்பார்த்த ஆக்கினை எனக்கு கிடைத்தது. விரதமேற்றுக்கொண்டதன் விளைவாக என் இதயத்தில் எழுந்த தாபம் தணிந்தது. இப்பொழுதிலிருந்து என்னால் ஞானேச்வரியை நியமம் தவறாது படிக்கமுடியும்.-

"இப்பொழுது நான் குருவின் ஆணையைத் தரித்துக்கொண்டிருப்பதால், ஞானேச்வரரே எனக்கு இன்முகம் காட்டுவார். இன்றுவரை நடந்தது கடந்ததாக இருக்கட்டும்; இனிமேல் நான் நியமத்துடன் தவறாது படிக்கவேண்டும்.-

"எனக்கு என்னுடைய மனமே சாட்சி. மேலும் சாயியின் ஆணையே எனக்குப் பிரமாணம். அந்த ஆணையின் பலத்தால் என்னுடைய போதி பாராயணம் நிர்விக்கினமாக (தடங்கலின்றி) நடக்கும். -

"பாபா! நான் வேறெதிலும் நாட்டமின்றி உங்களுடைய பாதங்களை நமஸ்கரித்து சரணடைகிறேன். இந்தக் குழந்தையை உங்களுடைய அரவணைப்பில் ஏற்றுக்கொண்டு அதைப் போதி படிக்கவைப்பீராக !-

"கந்தல் துணி ' என்ற வார்த்தைக்கு என்ன பொருள் என்று இப்பொழுது புரிந்துவிட்டது. நான் பாலக்ராமை விசாரித்ததுதான் கந்தல் துணி. அந்தக் கந்தல் துணியைத்தான் பாபாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை; அவரைக் கடுங்கோபத்தில் ஆழ்த்தியதும் அதுவே.-

"உபாசனையில் உங்களை எப்படி வழிநடத்தினார்? பிரம்ம சிந்தனையை எப்படிச் சொல்லிக்கொடுத்தார்? என்றெல்லாம் நான் பாலக்ராமைக் கேட்டது பாபாவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. -

"எந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாலும் தெளிவாகப் பதில் சொல்வதற்கு பாபா தயாராகக் காத்திருக்கும்போது, நான் தனிப்பட்டமுறையில் இந்தக் கேள்விகளை பாலக்ராமை எதற்காகக் கேட்கவேண்டும்? அதனால் விளைந்ததுதான் இந்தத் துன்புறுத்தலெல்லாம் !-

"ஆயினும் 'துன்புறுத்தினார்' என்று சொல்வது தகாத வார்த்தை. பக்தர்களிடம் பிரேமையால் பொங்கிவழிபவரும், தாயன்பு காட்டுபவருமான சாயி, பக்தர்களைத் துன்புறுத்துவத்தைக் கனவிலும் நினைக்கமாட்டார். 'துன்புறுத்து' என்னும் வினைச்சொல் அவருக்குச் சற்றும் பொருந்தாது. -

"அவர் என்னைத் துன்புறுத்தவில்லை. 'உன்னுடைய மனத்தில் என்னென்ன தோன்றுகின்றனவோ அன்னன்ன விருப்பங்களை பூர்த்திபண்ணுபவன் நானே. திருட்டுப் பொருள் வேலைக்கு உதவாது' என்ற பாடத்தை எனக்குப் புகட்டினார். -

"வெளிப்பார்வைக்குக் கோபங்கொண்டவர்போல் தோன்றினாலும், அகமுகமாக அவர் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார். வெளிபார்வைக்குக் கடுஞ்சினத்தால் எரித்துவிடுபவர்போல் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் அவர் திருப்தியாகவும் ஆனந்தமாகவும் இருந்தார். -

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

சுமார் அரைநாழிகை (12 நிமிடங்கள்) கழிந்த பிறகு தேவ் மறுபடியும் பாபாவின் சமீபத்திற்கு வந்தார். வசைமழை அப்பொழுதும் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. "நீர் எதற்காக மேலே வந்தீர்?" என்று பாபா கேட்டார்.

"வெளியே போம், வாடாவிற்குப் போய்ச்சேரும்!" இதைக் கேட்ட தேவ் பாபாவின் ஆணைக்குப் பணிந்து அவருடைய பாதங்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்துவிட்டு வாடாவிற்குத் திரும்பினார்!

பிறகு அவர், நடந்ததையெல்லாம் எவ்வாறு நடந்ததோ அவ்வாறே ஜோக்கிடமும் பாலக்ராமிடமும், யதார்த்தமாகவும் முழுமையாகவும் விவரித்தார்.

பிறகு சுமார் ஒரு நாழிகைக்கு (24  நிமிடங்கள்) வசைமொழியும் சாபங்களும் தொடர்ந்து பொழிந்தன. நான்கு அல்லது ஐந்து மணி நேரம் கழிந்த பிறகு, பாபாவே பக்தர்களைத் தம்மிடம் அழைக்க ஆரம்பித்தார்.

மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து தேவும் பொய் மசூதியில் அமர்ந்தார். ஸ்ரீ சாயி சொன்னார், "முதியவரின் ஜீவன் கலங்கியிருக்கலாம் .-

"கேவலம் கந்தல் துணி என்ன பெரிய விஷயம்? ஆயினும், நான் வசைமாரி பொழிந்து அவருடைய மனத்தைப் புண்படுத்திவிட்டேன். ஆனால், அவர் அதைத் திருடிவிட்டார். அவ்வாறிருக்க நான் வேறென்ன செய்யமுடியும்? என்னால் அதைச் சொல்லாமல் இருக்கமுடியவில்லை.

"ஆனால், அல்லா அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவரும் இவரைச் சீர் செய்து ஆசியளிப்பார்." பிறகு, மன்னிக்கும் குணமே உருவான சாயி கேட்டார், "பாவூ, நீர் தக்ஷிணை கொடுப்பீரா?"

தேவ் கேட்டார், "எவ்வளவு கொண்டுவர வேண்டும்?" "பன்னிரண்டு கொண்டுவரும், சீக்கிரம்" என்று பாபா சொன்னார். ஆனால், தேவ் பாக்கெட்டில் பார்த்தபோது, ஒரு நோட்டுதான் இருந்தது; அதை உடைத்துச் சில்லறையாக மாற்றமுடியவில்லை.

தேவ் நிலைமையை பாபாவிடம் சொன்னார். "இருக்கட்டும், எனக்கு வேண்டா. இன்று காலையில் நீர் இரண்டு தடவை தக்ஷிணை கொடுத்தீர். எனக்கு அது ஞாபகமில்லாமல் போய்விட்டது" என்று பாபா சொன்னார்.

இருந்தபோதிலும், தேவ் தேவையான பணத்தைத் தேடிகொண்டுவது பாபாவிடம் அளித்தார். அவருடைய பாதங்களுக்கு வந்தனம் செய்தார்.

"இப்பொழுதெல்லாம் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்?" என்று பாபா தேவைக் கேட்டார். "ஒன்றும் இல்லை" என்று தேவ் பதிலளித்தார். உடனே, பாபா தேவுக்கு ஆணையிட்டார், "நியாயமாகப் போதி வாசித்துக்கொண்டிரும்.-

"நீர் பொய் வாடாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு நித்திய நியமமாகப் பொதியை வாசியும். வாசிக்கும் சங்கதிகளை எல்லோருக்கும் பாவத்துடன் எடுத்துச் சொல்லும்.

"உமக்குத் தங்கச்சரிகை போட்ட அழகான சால்வையை அளிக்க நான் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கும்போது, நீர் ஏன் கந்தல் துணிகளைத் திருடச் சொல்கிறீர்?" ஏன் இந்தத் திருட்டு வேளையில் இறங்குகிறீர்?"

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

இந்த சந்தர்ப்பத்தில் தேவ் கேட்டார், "இங்கே கந்தல் துணி ஏதாவது இருக்கிறதா என்ன?" பாபா இருக்கையிலிருந்து எழுந்தவாறே சொன்னார், "நீர் அதைத் தேடும். உம்முடைய திருட்டுப்புத்தி கெடுதலானது.-

"குறும்புத்தனமான குழந்தை ஏதாவது அதை எடுத்திருக்கலாம். பாரும் பாரும்; இங்கேதான் எங்காவது இருக்கும்". இதைக் கேட்ட தேவ் மேலும் தேட ஆரம்பித்தார்; ஆனால், அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

சாயி புருவங்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு இங்குமங்கும் பார்த்துவிட்டு, தேவை முறைத்துப் பார்த்துச் சத்தம் போட்டார். அவர் ஏசியதாவது,-

"நீர் ஒரு பித்தலாட்டக்காரன். உம்மைத் தவிர வேறு யார் இந்த நேரத்தில் கந்தல் துணியைத் திருட இங்கு வருவான்? நான் உம்மை, உம்மைதான், திருடனென்று கொள்கிறேன்.-

"இவ்வாறு இங்கு நீர் வந்தது திருடுவதற்காகவா? தலைமயிர் கறுப்பிலிருந்து வெளுப்பாக மாறியும் உம்முடைய கெட்ட பழக்கத்தை நீர் லவலேசமும் (சிறிதளவும்) கைவிடவில்லை. -

"நான் உம்மைக் கோடரியால் வெட்டுவேன்; கண்டந்துண்டமாக வெட்டிப் போடுவேன்; உயிரைப் பறிப்பேன்! நீர் என்னுடைய கைகளிலிருந்து எங்கே தப்பிச்ச செல்ல முடியும்? நீர் எங்கே சென்றாலும் அங்கே வந்து உம்மைக் கொல்வேன்!-

"உம்முடைய இல்லத்திலிருந்து நெடுந்தூரம் கடந்து ஷிர்டிக்கு வந்தது திருடுவதற்காகவா? உம்முடைய பணத்தை வாபஸ் வாங்கிக்கொள்ளும். என்னுடைய கந்தல் துணியைத் திருப்பிக் கொடும்."

சாயி கோபத்தால் முகம் சிவந்து கன்னாபின்னாவென்று திட்ட ஆரம்பித்தார். வசைமொழியும் சாபங்களும் கொட்டுமழையாகப் பொழிந்தன. பாபா கோபத்தாலேயே பாலாசாஹேப் தேவை எரித்துவிடுவார்போல் தோன்றியது.

சாயிநாதரின் கோபத்தை தேவ் வியப்பும் ஆச்சரியமும் நிரம்பியவராய் பயம் கலந்த மரியாதையுடன் பார்த்தார்; செய்வதறியாது திகைத்து நின்றார்.

அப்பொழுது பாபாவின் அண்மையில் தேவ் மட்டும் இருந்தார். அடி கிடைக்கும் போலிருந்தது; அல்லது பாபா விசுவரூப தரிசனம் காட்டுகிறாரோ! அந்த எண்ணமே அவருக்கு ஆனந்தத்தை அளித்தது.

"சட்காவை எடுத்து பலமாக அடிக்கப்போகிறாரோ? நான் தனியாக இவரிடத்தில் மாட்டிக்கொண்டேனே! சரி, அவர் இஷ்டப்படி எதுவும் செய்யட்டும்.-

"ஆயினும் இது என்ன கந்தைத் துணி விடுகதை?" அதை மாத்திரம் தேவால் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அதே சமயம், "போம், இங்கிருந்து போய்விடும்!" என்று பாபா சொன்னவுடன் அவர் படிகளை நோக்கி நடந்தார்.

"கந்தல் துணி' என்ற வார்த்தையின் ரகசியமான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் சாமர்த்தியம் எனக்கு இல்லை. ஆயினும், சாயியின் கிருபையால் அதைத் தெரிந்துகொண்டபின் கேட்பவர்களுக்குச் சொல்லுவேன்."

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

தேவ் பதில் கூறினார், "இங்கே, நான் இங்கேதான் இருக்கின்றேன் பாபா".பாபா அவரை வினவினார், "ஏன் எனக்கு ஏழு ரூபாய்தான் கொடுத்தீர்?"

தேவ் சொன்னார், "நான் இருப்பது ரூபாய் கொடுத்தேன் பாபா." பாபா கேட்டார், "இது யாருடைய பணம்?" தேவ் சொன்னார், "பாபா, இது தங்களுடைய பணம். " பாபா கேட்டார், "அப்படியானால் நீர் ஏன் நழுவப்பார்க்கிறீர்?-

"வாரும், இங்கு வந்து என்னருகில் அமைதியான மனத்துடன் உட்காரும்". தேவ் பாபாவின் ஆணைக்கு அடிபணிந்தார்.

நித்திய நியமத்தின்படி ஹாரதி நடந்து முடிந்தது. கூடியிருந்தவர்கள் அவரவர் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர். தேவ், பாலக்ராமைச் சந்தித்து முன்பு கேட்ட கேள்வியையே திரும்பவும் கேட்டார்.

அவரிடம் பூர்வ விருத்தாந்தத்தைச் சொல்லும்படி கேட்டார். பாலக்ராமும் பழைய நிகழ்ச்சியை ஆதியோடந்தமாக விவரித்தார். தேவ் அவரை மேலும் வினவினார். "பாபா எப்படி உங்களை உபாசனை மார்க்கத்தில் வழிகாட்டினார்?-

"பிரம்ம சிந்தனை எப்படிச் செய்வது என்று சொல்லிக்கொடுத்தாரா? என்னுடைய ஆர்வத்தைப் பூர்த்திபண்ணுங்கள் !" தேவ் மிகப் பணிவாகப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

பாலகிராம் தேவின் ஆர்வத்தைப் பூர்த்திபண்ணுவதற்காகப் பேச ஆரம்பித்தபோது பாபாவே பாலா சாஹேப் தேவைக் கூப்பிட்டனுப்பினார்.

சாயி பேரன்புடையவர் அல்லரோ! தேவை அழைத்து வருவதற்காக சந்த்ரூவை அனுப்பினார். ஒருகணமும் தாமதியாது. தேவ் பாபாவைக் காண்பதற்கு வந்தார்.

அப்பொழுது மாலை நான்கு மணி ஆகியிருந்தது. சாயி மசூதியின் கைப்பிடிச்சுவரை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டு சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்தததை தேவ் கண்டார்.

அங்கே சென்றவுடன் தேவ் வந்தனம் செய்தார். பாபா அவரை ஒரு கேள்வி கேட்டார், "நீர் யாரிடம், எங்கு, எதைப்பற்றி சம்பாஷணை செய்து கொண்டிருந்தீர்?"

தேவ் பதில் கூறினார், "நான் காகா தீக்ஷிதர் வாடா மாடியில் பாலக்ராமிடமிருந்து தங்களுடைய கீர்த்திபற்றிய சங்கதிகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்".

"இருபத்தைந்து ரூபாய் கொண்டுவாரும்" என்று பாபா தேவுக்கு ஆணையிட்டார். உடனே தேவ் பணத்தைக் கொண்டுவந்து பாபாவுக்கு சமர்ப்பணம் செய்தார்.

பாபா கேட்டார், "எத்தனை கொண்டு வந்தீர்? தேவ் சொன்னார், "இருபத்தைந்து". "வாரும், வந்து என்னுடன் உட்காரும்" என்று பாபா அழைத்தார். தேவ் பாபாவுடன் மசூதிக்குள் சென்றார்.

பாபா கம்பத்தினருகில் அமர்ந்தார். மசூதியில் வேறு எவரும் இல்லை. பாபா சொன்னார், "நீர் எனக்குத் தெரியாமல் என்னுடைய கந்தல் துணியைத் திருடிவிட்டீர்".

"எனக்குக் கந்தல் துணியைப்பற்றி ஏதும் தெரியாது" என்று தேவ் உறுதியளித்தார். ஆகவே, சாயி அவரிடம் சொன்னார், "அப்படியானால் அது இவ்விடந்தான் எங்காவது இருக்கவேண்டும்".

 

 

 ஷீர்டி சாயி சத்சரிதம்

"ஆகவே, சாயியே எனக்குப் பிரேமையையும் உணர்வையும் ஊட்டி 'வாசி' என்று அருள் பாலித்த பிறகுதான், மன உளைச்சல் ஏதுமின்றி மறுபடியும் ஞானேச்வரி வாசிக்க ஆரம்பிக்கவேண்டும் என்று நான் முடிவுசெய்துவிட்டேன்.-

"சாயி ஆணையிட்ட பிறகே, அவருடைய பாதங்களில் நிட்டை வைத்து நான் ஞானேச்வரி படிக்கப் போகிறேன். இவ்வாறு நிச்சயம் செய்தபின் நிம்மதியாக உட்கார்ந்துவிட்டேன். " (தேவின் கூற்று)

ஒரு மஹோதயப்பருவ நாளன்று குருபூஜை உற்சவத்தைக் காண்பதற்காகத் தாயார், சகோதரி, இன்னும் சிலருடன் தேவ் ஷிர்டிக்குச் சென்றார்.

அங்கு ஜோக், தேவ் அவர்களைக் கேட்டார், "நீர் ஏன் இப்பொழுதெல்லாம் தினமும் ஞானேச்வரி வாசிப்பதில்லை?" தேவ் அளித்த பதிலைக் கேளுங்கள்.

"ஞானேச்வரியின் மீது எனக்கு மிகுந்த பிரியம் உண்டு. ஆனால், அது எனக்கு சித்தியாகவில்லை. இந்த நிலையில், பாபா என்னை எப்பொழுது படிக்கச் சொல்கிறாரோ அப்பொழுதுதான் படிக்கப்போகிறேன்".

ஜோக் ஒரு யுக்தி சொல்லில்கொடுத்தார், "ஞானேச்வரி புத்தகம் ஒன்றைக் கொண்டுவந்து சாயி பாபாவின் கைகளில் கொடுங்கள். அவர் அதைத் திருப்பிக் கொடுத்த பிறகு நீங்கள் வாசிக்க ஆரம்பிக்கலாம்." தேவ் பதிலளித்தார்.

"எனக்கு அதுமாதிரி யுக்திகள் தேவையில்லை. பாபா என் அந்தரங்கத்தை அறிவார். ஆயினும், அவர் ஏன் என்னை 'வாசி' என்று தெளிவாகச் சொல்லி என்னுடைய மனத்தின் ஏக்கத்தைப் பூர்த்தி செய்யவில்லை?"

பிறகு தேவ் சமர்த்தரை தரிசனம் செய்தபோது ஒரு ரூபாயை தக்ஷிணையாக அர்ப்பணம் செய்தார். "ஏன் ஒன்று? இருபது கொண்டுவாரும்" என்று பாபா அவரிடம் சொன்னார்.

ஆகவே, தேவ் இருபது ரூபாயைக் கொண்டுவந்து பாபாவிடம் அளித்தார். அன்று இரவு தேவ் பாலக்ராமைச் சந்தித்தார். முன்பு நடந்த நிகழ்ச்சியொன்றால், பாபாவின் கிருபையைப் பெற்ற விவரத்தைச் சொல்லும்படி அவரைக் கேட்டார்.

"நாளைக்கு ஆரத்தி முடிந்தபின் எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு விவரமாகச் சொல்கிறேன்" என்று சொல்லி பாலக்ராம், தேவ் அவர்களை ஆசுவாசப்படுத்தினார். தேவும் 'சரி' என்று சொல்லிவிட்டார்.

அடுத்த நாள் தரிசனத்திற்காக தேவ் மசூதிக்குச் சென்றபோது பாபா அவரிடம் மேலும் இருபது ரூபாய் கேட்டார். தேவும் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் கொடுத்தார்.

மசூதியில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்ததால், தேவ் ஒதுங்கி நின்று கொண்டிருந்தார். பாபா கேட்டார், "எங்கே? இந்தக் கூட்டத்தின் ஒரு மூலையில் தேவ் எங்கே மறைந்து கொண்டிருக்கிறார்?"